هفده رساله ( عربى وفارسى ) ( به ضميمه چهار رساله از ديگران ) — الصفحة ٢٥٧

باب سيوم در بيان امامت

باب سيوم در بيان امامت

باب سيوم در بيان امامت

بدانكه امام شخصى است كه حاكم باشد بر خلق از جانب خداى تعالى در امور دين و دنياى ايشان مثل پيغمبر ، مگر آنكه پيغمبر از خدا بىواسطهء آدمى نقل مىكند و امام به واسطهء آدمى نقل مىكند ، كه آن پيغمبر است .

بدانكه بايد اعتقاد كند مكلّف كه امام نيز متّصف است به صفات پيغمبر به همان دليل كه گذشت و آنچنان كه پيغمبر ارشاد بندگان مىكرد و احكام الهى را به ايشان مىرسانيد ، امام بعد از او بايد كه همان كند ؛ چه او جانشين پيغمبر است و حفظ شرع بعد از پيغمبر به او تعلّق دارد و واجب است كه هر كس امام خود را بشناسد و اعتقاد به امامت او كند . و كسى در اين خلاف ندارد و احاديث از طريق عامّه و خاصّه بر اين وارد است مثل « من لم يعرف إمام زمانه ، مات ميتة جاهلية » « 1 » .

( 1 ) - مسند احمد ، ج 4 ، ص 96 ؛ شرح المقاصد ، ج 2 ، ص 275 ؛ شرح العقائد النسفى ، ص 181 ؛ دلائل الصدق ، ج 2 ، ص 6 ؛ الغدير ، ج 10 ، ص 359 ، 360 ؛ الكافي ، ج 1 ، ص 376 ، 377 ، باب من مات و ليس له امام من ائمّة الهدى ، ح 1 - 3 و ج 8 ، ص 146 - 147 ، ح 123 ؛ معجم احاديث الإمام المهدي ، ج 2 ، ص 247 - 253 ، ح 551 - 554 در اين كتاب مآخذ بسيارى براى اين حديث ذكر شده است . احقاق الحق ، ج 13 ، ص 85 ، 86 -