رساله نفس ( فارسى ) — الصفحة ٧٦

باب چهاردهم در غايت رتبتى كه در حق [ نفس ] « 1 » مردم ممكن باشد از شرف درين عالم

« اين هر دو » « 1 » رتبت عالى دارد و در حق آثار طبيعى « اين » « 2 » منزلت ندارد .

پس نفوس انبيا و حكما « ازين » « 3 » مراتب باشند ، و ( اگر ) « 4 » نفسى ( باشد ) « 5 » كه اين « مرتبت » « 6 » ندارد و ( لكن ) « 7 » فضيلت اخلاق « وى » « 8 » را حاصل « باشد وى » « 9 » از جملهء از كيا باشد از نوع « انسان » « 10 » ، گر چه از « اهل » « 11 » مراتب عالى نباشد .

اين است « آن مراتب كه در تن نفس مردم ممكن باشد » « 12 » و اين « اسراريست از حكمت و حقايق و اين در كتب يا مرموز باشد يا خود نباشد ، براى آنكه بر هر نفسى اين معنى در تواند يافتن و چون درنيابد جز

( 1 ) - س آ : هر دو عقل از - نسخ ديگر : هر دو اين .

( 2 ) - س آ : آن .

( 3 ) - ف م د ح : درين .

( 4 ) - نسخ ديگر افزوده .

( 5 ) - نسخ ديگر افزوده .

( 6 ) - نسخ ديگر : مراتب - در س آ از اول « بس نفوس انبيا » تا اينجا ساقط شده .

( 7 ) - نسخ ديگر افزوده .

( 8 ) - م د : آن - ح ف : او را .

( 9 ) - س آ : نباشد وى - م د ف ل : اين نفس - ح : آن نفس .

( 10 ) - م ح : ايشان - ف : انسانى - س آ د : انسان و .

( 11 ) - م د : نوع - آ : اصل .

( 12 ) - ف م د ح ل : آن مراتب كه در حق نفس انسانى ممكن باشد - س آ : مراتبى كه در حق مردم ممكن باشد .