شأن نزول آيات قرآن ( فارسى ) — الصفحة ٥٠٩
واى بر عيب‌جويان و طعنه‌زنان
( 1 ) وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ ( 2 ) الَّذي جَمَعَ مالًا وَ عَدَّدَهُ ( 3 ) يَحْسَبُ أَنَّ مالَهُ أَخْلَدَهُ ( 4 ) كَلَّا لَيُنْبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ ( 5 ) وَ ما أَدْراكَ مَا الْحُطَمَةُ ( 6 ) نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ ( 7 ) الَّتي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ ( 8 ) إِنَّها عَلَيْهِمْ مُؤْصَدَةٌ ( 9 ) في عَمَدٍ مُمَدَّدَةٍ
واى بر هر عيبجوى مسخره كننده‌اى !
همان كس كه مال فراوانى جمع آورى و شماره كرده ( بى هيچ قيد و شرطى ) !
او گمان مىكند كه اموالش او را جاودانه مىسازد .
چنين نيست ( كه مىپندارد ) ؛ به زودى در « حطمه » ( آتشى خردكننده ) پرتاب مىشود .
و تو چه مىدانى « حطمه » چيست ؟ !
آتش برافروختهء الهى است .
آتشى كه از دل‌ها سر مىزند !
اين آتش بر آنها فرو بسته شده .
در ستون‌هاى كشيده و طولانى !
شأن نزول :
واى بر عيب‌جويان و طعنه‌زنان
واى بر عيب‌جويان و طعنه‌زنان
جمعى از مفسران چنين گفته‌اند : آيات اين سوره ، دربارهء « وليد بن مغيره » نازل شده است ، كه در پشت سر پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله غيبت مىكرد ، و در پيش رو طعن و استهزاء مىنمود .
بعضى ديگر ، آن را دربارهء افراد ديگرى از سران شرك و دشمنان كينه‌توز و