شأن نزول آيات قرآن ( فارسى ) — الصفحة ٤٧٦
سندى بزرگ بر فضيلت اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله
( ( 5 ) ) إِنَّ الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً ( ( 6 ) ) عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَها تَفْجِيراً ( ( 7 ) ) يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَ يَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً ( ( 8 ) ) وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً ( ( 9 ) ) إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً ( ( 10 ) ) إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً ( ( 11 ) ) فَوَقاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذلِكَ الْيَوْمِ وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً
به يقين ابرار ( و نيكان ) از جامى مىنوشند كه با عطر خوشى آميخته است .
از چشمه‌اى كه بندگان خاص خدا از آن مىنوشند ، و از هر جا بخواهند آن را جارى مىسازند !
آنها به نذر خود وفا مىكنند ، و از روزى كه شرّ و عذابش گسترده است مىترسند .
و غذاى ( خود ) را با اين كه به آن علاقه ( و نياز ) دارند ، به « مسكين » و « يتيم » و « اسير » مىدهند !
( و مىگويند : ) ما شما را به خاطر خدا اطعام مىكنيم ، و هيچ پاداش و سپاسى از شما نمىخواهيم !
ما از پروردگارمان خائفيم در آن روزى كه عبوس و سخت است !
( به خاطر اين عقيده و عمل ) خداوند آنان را از شرّ آن روز نگه مىدارد و آنها را مىپذيرد در حالى كه غرق شادى و سرورند .
شأن نزول :
سندى بزرگ بر فضيلت اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله
سندى بزرگ بر فضيلت اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله
« ابن عباس » مىگويد : حسن و حسين عليهما السلام بيمار شدند پيامبر صلى الله عليه و آله با جمعى از ياران به عيادتشان آمدند ، و به على عليه السلام گفتند : اى ابوالحسن ! خوب بود نذرى براى شفاى فرزندان خود مىكردى ، على عليه السلام و فاطمه عليها السلام و فضه كه خادمهء آنها بود ، نذر كردند : اگر آنها شفا يابند سه روز روزه بگيرند ( طبق بعضى از روايات حسن و