شأن نزول آيات قرآن ( فارسى ) — الصفحة ٤٢١

هر كس بار خود را بر دوش مىكشد

( 33 ) أَ فَرَأَيْتَ الَّذِي تَوَلَّى ( 34 ) وَ أَعْطى قَلِيلًا وَ أَكْدى ( 35 ) أَ عِنْدَهُ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرى ( 36 ) أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِما فِي صُحُفِ مُوسى ( 37 ) وَ إِبْراهِيمَ الَّذِي وَفَّى ( 38 ) أَلَّا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى ( 39 ) وَ أَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسانِ إِلَّا ما سَعى ( 40 ) وَ أَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرى ( 41 ) ثُمَّ يُجْزاهُ الْجَزاءَ الْأَوْفى

آيا ديدى آن كس را كه ( از اسلام - يا انفاق ) روى گردان شد ؟ !

و كمى عطا كرد و از بيشتر امساك نمود !

آيا نزد او علم غيب است و مىبيند ( كه ديگران مىتوانند گناهان او را بر دوش گيرند ) ؟ !

يا از آنچه در كتب موسى نازل گرديده با خبر نشده است ؟ !

و ( در كتب ) ابراهيم ، همان كسى كه وظيفهء خود را به طور كامل ادا كرد .

كه هيچ كس بار گناه ديگرى را بر دوش نمىگيرد .

و اين كه براى انسان بهره‌اى جز سعى و كوشش او نيست .

و اين كه تلاش او به زودى ديده مىشود .

سپس به او جزاى كافى داده خواهد شد .

شأن نزول :

هر كس بار خود را بر دوش مىكشد

هر كس بار خود را بر دوش مىكشد

غالب مفسران براى آيات فوق شأن نزولى نقل كرده‌اند ، ولى اين شأن نزول‌ها هماهنگ نيست ، آنچه بيشتر در ميان آنها معروف است دو شأن نزول زير است :

1 - اين آيات ناظر به ماجراى « عثمان » است ، او اموال فراوانى داشت و از اموال خود انفاق مىكرد ، يكى از بستگان او به نام « عبداللَّه بن سعد » گفت : اگر به اين وضع