شأن نزول آيات قرآن ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٥

پاسخ قاطع به ايراد « ابن زبعرى »

مقابل « محمّد » صلى الله عليه و آله درمانده شد ، و پاسخى نداشت بدهد ، محمّد صلى الله عليه و آله گمان مىكند ما و همهء معبودهايمان هيزم دوزخيم ! .

« عبداللَّه » گفت : به خدا سوگند اگر من او را مىديدم پاسخش را مىدادم ، از او بپرسيد آيا درست است كه همهء معبودان با عابدانشان در دوزخند ؟ اگر چنين است ، ما فرشتگان را مىپرستيم ، و يهود « عزير » را و نصارى « عيسى بن مريم » را ( چه عيبى دارد كه ما با فرشتگان و پيامبرانى چون « عزير » و « مسيح » باشيم ! ) .

اين پاسخ براى « وليد » و كسانى كه در مجلس بودند جالب آمد ، و معتقد بودند كه دليل دندان‌شكنى است ، اين سخن را خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله گفتند ، رسول اللَّه صلى الله عليه و آله فرمود : « آرى هر كس دوست داشته باشد كه معبود واقع شود او هم با عابدانش در دوزخ خواهد بود ، اين بت‌پرستان در حقيقت شياطين را مىپرستيدند ، و هر چيز را كه شيطان به آنها دستور مىداد » .

اينجا بود كه آيهء شريفهء : إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِنَّا الْحُسْنى أُولئِكَ عَنْها مُبْعَدُونَ : « ( اما ) كسانى كه از قبل ، وعده نيك از ما به آنها داده شده [ / مؤمنان صالح ] از آن دور نگاه داشته مىشوند » نازل شد « 1 » و نيز آيهء : « وَ لَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْيَمَ مَثَلًا إِذا قَوْمُكَ مِنْهُ يَصِدُّونَ » « 2 » ( آيهء مورد بحث ) نازل گرديد . « 3 »

* * *

( 1 ) انبياء ، آيهء 101 . ( 2 ) زخرف ، آيهء 57 . ( 3 ) « سيرهء ابن هشام » ، ج 1 ، ص 385 ، با كمى تلخيص ؛ « تفسير ابن كثير » ، ج 4 ، ص 141 .