قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٩٨

سورة البقرة

2 / 278

اى كسانى كه ايمان آورديد حذر كنيد از خدا و ترك كنيد آنچه مانده است از سود اگر هستيد از اهل ايمان ( 278 )

2 / 279

پس اگر نه كرديد پس خبردار باشيد بجنگى از طرف خدا و رسول او و اگر توبه كرديد پس شما راست اصل مالهاى شما نه شما ستم كنيد و نه بر شما ستم كرده شود ( 279 )

2 / 280

و اگر باشد مفلسى پس لازم است مهلت دادن تا توانگرى و آنكه خيرات كنيد بهتر است شما را اگر هستيد داننده ( 280 )

2 / 281

و حذر كنيد از آن‌روز كه بازگردانيده شويد در آن بسوى خدا پس تمام داده شود هر شخصى را آنچه عمل كرده است و ايشان ستم كرده نه شوند ( 281 )

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اى گروه گرويدگان اتَّقُوا اللَّهَ بترسيد از عذاب خدا وَ ذَرُوا و دست بداريد ما بَقِيَ مِنَ الرِّبا از آنچه مانده است از ربوا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ اگر هستيد شما باوردارندگان مر حرمت ربوا را بنى عمر و ثقفى و بنى مغيره مخزومى به ربوا با يكديگر معامله داشتند حضرت رسالت‌پناه ص روز فتح مكه به حرمت ربوا فتوى داد و بنى عمر و به شرط آنكه رباى ايشان بر ديگران ثابت باشد و رباى ديگران از ايشان ساقط شود صلح كردند و بوقت طلب ربوا از بنى مغيره كار بر ايشان سخت گرفتند و ايشان فرياد برآورده گفتند ما چه بدبخت كسانيم كه ربوا را از همه مردمان وضع كرده‌اند ما هنوز بدان بلا گرفتاريم پس قصّه خود را بعرض عتاب بن اسيد كه حاكم مكه بود رسانيدند و او صورت حال ماجراى ايشان بجناب نبوت مآب نوشت اين آيت نازل شد كه دست از ربوا بداريد فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا پس اگر نكنيد و بقيه ربوا را ترك ننمائيد فَأْذَنُوا پس آگاه كنيد يك ديگر را و آماده باشيد بِحَرْبٍ به جنگ‌كردنى مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ از خدا و رسول او و حفص رح فاذنوا خواند از اذن كه بمعنى علم است يعنى اگر ترك ربوا نه كنيد آگاه باشيد و بدانيد كه لايق‌ايد بحرب خدا كه آتش است و بحرب رسول كه شمشير اوست وَ إِنْ تُبْتُمْ و اگر توبه كنيد از گرفتن ربوا فَلَكُمْ پس مر شما راست رُؤُسُ أَمْوالِكُمْ سرمايه‌هاى اموال شما لا تَظْلِمُونَ نه شما ظلم كنيد بر مديون و زياده از راس المال طلبيد وَ لا تُظْلَمُونَ و نه بر شما ظلم كنند و از سرمايه چيزى بكاهند بعد از نزول اين آيت بنى عمر و گفتند ما را طاقت حرب خدا و رسول نيست و از سود گذشته به سرمايه راضى شدند و بنو مغيره از غايت تنگدستى تا ادراك ثمار مهلت خواستند و بنى عمرو در تحصيل آن تعجيل نموده از امهال و تاجيل ابا مىكردند آيت آمد كه وَ إِنْ كانَ و اگر واقع باشد غريم ذُو عُسْرَةٍ خداوند دشوارى و مفلسى يعنى غريم تنگدست و مفلس باشد فَنَظِرَةٌ پس حكم آن مهلت دادن است إِلى مَيْسَرَةٍ تا وقت توانگرى و آسانى وَ أَنْ تَصَدَّقُوا و اگر صدقه دهيد به قرض دار مفلس خَيْرٌ لَكُمْ بهتر است مر شما را إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ اگر دانيد شما كه آنچه خدا مىفرمايد متضمن صلاح دو جهانى و متكفل انجاح جاودانى است وَ اتَّقُوا يَوْماً و بترسيد از عذاب روز كه همه شما تُرْجَعُونَ فِيهِ بازگرديده شويد در آن روز إِلَى اللَّهِ به حساب خدا يا جزا كه مقرر كرده است از ثواب و عتاب ثُمَّ تُوَفَّى پس تمام داده شود كُلُّ نَفْسٍ هر نفسى را ما كَسَبَتْ جزاى آنچه عمل كرده باشد از نيك و بد وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ و ايشان يعنى بازگرديدگان بوى ستم كرده نشوند .