قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٩٧١

سورة فاطر

35 / 14

اگر بخوانيد ايشان را نشوند خواندن شما را و اگر بفرض بشنوند قبول نكنند گفتهء شما و روز قيامت منكر شوند شريك مقرّر كردن شما را و خبر ندهد ترا هيچ‌كس مانند دانا ( 14 )

35 / 15

اى مردمان شمائيد محتاج بسوى خدا و خدا همونست بىاحتياج ستوده‌كار ( 15 )

35 / 16

اگر خواهد نابود سازد شما را و بيارد آفرينش نو ( 16 )

35 / 17

و نيست اين كار بر خدا دشوار ( 17 )

35 / 18

و برنمىدارد هيچ بردارنده بار ديگرى را و اگر بخواند گران‌بار كسى را بسوى بار خويش برداشته نشود ازان بار چيزى اگر چه آن‌كس خداوند خويشى باشد

إِنْ تَدْعُوهُمْ اگر بخوانيد آنان را كه معبودان باطل شمااند يعنى دعا كنيد براى جر نفعى يا دفع ضررى لا يَسْمَعُوا نمىشنوند دُعاءَكُمْ خواندن شما را زيرا كه جماداند و جماد را شنوائى نباشد وَ لَوْ سَمِعُوا و اگر بر سبيل فرض بشنوند مَا اسْتَجابُوا لَكُمْ اجابت نكنند مر شما را و حاجت شما روا نكنند زيرا كه قادر نيستند بر ايصال منافع و دفع مكاره وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ و روز رستخيز يَكْفُرُونَ بِشِرْكِكُمْ كافر شوند بشرك آوردن شما يعنى معترف گردند بر بطلان آن شرك كه شما آورديد يا منكر شوند پرستش شما را و گويند ما كنتم ايانا تعبدون وَ لا يُنَبِّئُكَ و خبر نكند ترا از حقيقت كارها هيچ خبركننده مِثْلُ خَبِيرٍ مانند دانا به حقيقت امور كه آن خداوند است سبحانه و تعالى صاحب لباب آورده كه اضافت مثل به خدا جائز نيست پس اين مثلى است در كلام عرب شائع گشته و استعمال كنند در اخبار مخبرى كه سخن او فى نفس الامر معتمد عليه و موثق به باشد يا أَيُّهَا النَّاسُ اى مردمان أَنْتُمُ الْفُقَراءُ شما محتاجانيد إِلَى اللَّهِ به خداى يعنى به روزى او و آمرزش او و خوشنودى او و بهشت او وَ اللَّهُ و خداى تعالى هُوَ الْغَنِيُّ او بىنيازست و به غناى مطلق خود منعم بر جميع موجودات الْحَمِيدُ ستوده شده بر نعمت عام و فضل شامل و ببايد دانست كه ماهيات ممكنه در وجود محتاجند بفاعل و انتم الفقراء اشارت به آن است كه حق سبحانه بحسب كمال ذاتى خود از وجود عالم و عالميان مستغنى است و اللّه هو الغنى عبارت از ان است و چون ظهور كمال اسماء موقوفست بر وجود اعيان ممكنات پس در ايجاد آن نعمتى است كبرى كه مستحق حمد است و ثنا و كلمه الحميد بدان ايما مىكند و ازين رباعى پى بدين معنى مىتوان برد رباعى

تا حق گردد بجمله اوصاف عيان * واجب باشد كه ممكن آيد به ميان

ورنه بكمال ذاتى از عالميان * فروست و غنى چنان كه خود كروبيان

إِنْ يَشَأْ اگر خواهد يُذْهِبْكُمْ ببرد شما را از روى زمين يعنى هلاك كند وَ يَأْتِ بِخَلْقٍ جَدِيدٍ و بيارد آفريدگان تو يعنى قومى كه از شما فرمان‌بردارتر باشد يا گروهى بيارد كه كس نديده و نشنيده باشد وَ ما ذلِكَ و نيست بردن شما و آوردن ديگران عَلَى اللَّهِ بر خداى بِعَزِيزٍ دشوار وَ لا تَزِرُ و برندارد وازِرَةٌ نفسى گناه‌كننده وِزْرَ أُخْرى بار گناه نفس ديگرى را وَ إِنْ تَدْعُ و اگر بخواند مُثْقَلَةٌ نفس گران بار از گناه ، ديگرى را إِلى حِمْلِها به برداشتن بعضى از گناهان وى لا يُحْمَلْ برداشته نشود مِنْهُ شَيْءٌ از گناه او چيزى يعنى مدعو ، هيچ چيز از گناه داعى برندارد وَ لَوْ كانَ و اگرچه باشد ذا قُرْبى خداوند خويشى يعنى هر چند گناهكارى خويشان و كسان خود را بخواند و درخواست كند كه چيزى از خطيات او بردارند هيچ‌كس اجابت او نكند زيرا كه همه به خود درمانده باشند .