قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٩١١
سورة لقمان
31 / 7
و چون خوانده شود برين شخص آيات ما روى بگرداند تكبركنان گويا نه شنيده است آن را گويا در دو گوش وى گرانى است پس خبر ده او را به عذاب درددهنده ( 7 )
31 / 8
هر آئينه آنان كه ايمان آوردند و كردارهاى شايسته كردند ايشان‌راست بهشتهاى نعمت ( 8 )
31 / 9
جاويدان آنجا وعده داده است خدا وعدهء راست و اوست غالب با حكمت ( 9 )
31 / 10
آفريد آسمانها به غير ستونها كه ببينيد آن را و افگند در زمين كوهها براى احتراز از آنكه بجنباند شما را و پراگنده كرد در زمين از هر نوع جانور و فرودآورديم از آسمان آبى پس رويانيديم در زمين از هر جنس نيك ( 10 )
وَ إِذا تُتْلى و چون خوانده شود عَلَيْهِ بر آن كس كه لهو حديث را خريده و برگزيده آياتُنا آيتهاى كلام ما وَلَّى مُسْتَكْبِراً رو بگرداند در حالتى كه گردن‌كش و متكبّر بود يعنى التفات به آن نكند كَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها گويا كه هرگز نشنيده كَأَنَّ فِي أُذُنَيْهِ گويا كه در هر دو گوش او وَقْراً گرانى است فَبَشِّرْهُ پس اعلام كن او را و بجاى بشارت بيم ده بِعَذابٍ أَلِيمٍ بعذابى دردناك إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا به درستى آنان كه گرويده‌اند به خدا و رسول ص وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ و كردند عملهاى نيكو يعنى شايسته لَهُمْ جَنَّاتُ النَّعِيمِ مر ايشان راست بهشتهاى با نعمت و ناز يا نعمتهاى بهشت خالِدِينَ فِيها در حالتى كه جاويد باشند در ان وَعْدَ اللَّهِ وعده كرده است خداى تعالى وعده‌كردنى حَقًّا درست و راست وَ هُوَ الْعَزِيزُ و او خداوند غالب است كه هيچ‌كس او را از وفا بعهد و وعده مانع نشود الْحَكِيمُ راست‌كار كه هر چه كند بطريق حكمت بود بيت
نه در وعده اوست نقض و خلاف * نه در كار او هيچ لاف و گزاف
خَلَقَ السَّماواتِ بيافريد آسمانها بِغَيْرِ عَمَدٍ بىستون تَرَوْنَها مىبينيد شما آن را برداشته وَ أَلْقى فِي الْأَرْضِ و بنهاد در زمين يعنى پيدا كرد درو رَواسِيَ كوههاى بلند پايدار أَنْ تَمِيدَ بِكُمْ ما شما را حركت ندهد و مضطرب نسازد چه زمين بر روى آب متحرك بود چون كشتى و بجبال راسيات آرام يافت و در موضح از ضحاك نقل مىكند كه حق سبحانه نوزده كوه را ميخ زمين كرد تا بر جاى ايستاد و از ان جمله كوه قافست و ابو قبيس و جودى و لبنان و سينين و طور سينا و ثبير و غير آن وَ بَثَّ فِيها و پراگنده كرد در زمين مِنْ كُلِّ دابَّةٍ از هر جنبنده وَ أَنْزَلْنا و فروفرستاده‌ايم التفات بتكلم به جهت اختصاص فعل است بفاعل يعنى به غير ما نفرستد و ما فرستاديم مِنَ السَّماءِ از آسمان يا ابر ماءً آبى كه باران است فَأَنْبَتْنا پس برويانيديم فِيها در زمين به آن آب مِنْ كُلِّ زَوْجٍ از هر صنف گياهى كَرِيمٍ نيكو و بسيار منفعت .