قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٩١

سورة البقرة

2 / 261

صفت آنان كه خرج مىكنند اموال خود را در راه خدا مانند صفت يك دانه است كه بروياند هفت خوشه را در هر خوشه صد دانه است و خدا دو چند مىدهد هر كرا خواهد و خدا جواد داناست ( 261 )

2 / 262

آنان كه خرج مىكنند اموال خود را در راه خدا باز از پى آن انفاق نمىآرند منّت نهادن و نه ايذا رسانيدن را ، ايشان راست مزد ايشان نزديك پروردگار ايشان و نيست ترس بر ايشان و نه ايشان اندوهگين شوند ( 262 )

2 / 263

سخن ملائم گفتن و در گذشتن يعنى از بىادبى سائل بهترست از ان خيرات كه از پى آن آزرده كردن باشد و خدا بىنيازست بردبارست ( 263 )

مَثَلُ الَّذِينَ نمونه نفقه كردن آن‌كسانى كه بىشائبه غرض و داعيه عوض يُنْفِقُونَ بيرون مىكنند و صرف مىنمايند أَمْوالَهُمْ خواسته‌هاى خود را فِي سَبِيلِ اللَّهِ در راه خدا بر غازيان و مجاهدان و نزد جمعى همه ابواب البر راه خداست و بر هر تقدير مثل نفقه كردن اين منفقان كَمَثَلِ حَبَّةٍ همچو مثل حبه است كه در زمين طيب بكارند و آن دانه أَنْبَتَتْ بروياند سَبْعَ سَنابِلَ هفت خوشه بدان نوع كه هفت شعبه از اصل او منشعب گردد و بر سر هر شعبه خوشه بود فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ در هر خوشه مِائَةُ حَبَّةٍ صد دانه ، كه يكى را هفت صد حاصل آمده باشد وَ اللَّهُ يُضاعِفُ و خدا زياده مىگرداند اين هفت صد را به هفت صد هزار و بيشتر لِمَنْ يَشاءُ براى هر كه خواهد از منفقان بحسب نيت او وَ اللَّهُ واسِعٌ و خداى بسيار بخشاينده است كه يكى را هفت‌صد و زياده مىدهد عَلِيمٌ داناست به نفقه كنندگان و عزايم دنيات ايشان غرض ازين تمثيل تصوير اضعافست و ترغيب متصدقان كه چون نظر به اجر كنند كه يكى را هفت‌صدست پيوسته به تصدقات اشتعال نمايند مثنوى

آنكه بشارت به جودت مىدهد * دانه يكى هفت‌صد مىدهد

دانه به انبازى شيطان مكار * تا ز يكى هفت‌صدت آيد بيار

الَّذِينَ يُنْفِقُونَ آن كسانى كه نفقه مىكنند أَمْوالَهُمْ مالهاى خود را فِي سَبِيلِ اللَّهِ در راه خدا در جهاد و يا سائر خيرات ثُمَّ لا يُتْبِعُونَ پس از پى در نمىآرند ما أَنْفَقُوا آن چيز را كه نفقه كرده‌اند مَنًّا منتى يعنى منتى بر كسى نه نهند در صدقه دادن وَ لا أَذىً و ديگر از پى درنياورند صدقه خود را آزارى يعنى فقير و درويش را نرنجانند قولا و فعلا لَهُمْ أَجْرُهُمْ مر ايشان راست مزد صدقه ايشان عِنْدَ رَبِّهِمْ نزد پروردگار ايشان وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ و ترسى نيست مر ايشان را از گم شدن مزد وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ و نيستند ايشان كه اندوهگين شوند از فوت ثواب قَوْلٌ مَعْرُوفٌ سخن نيكو و وعده جميل مر درويش را وَ مَغْفِرَةٌ و در گذشتن از درشتى سخن سائل يعنى عفو كردن از الحاح و ابرام او خَيْرٌ بهترست مر مسئول را در نفع مِنْ صَدَقَةٍ از آن صدقه كه نسبت بسائل يَتْبَعُها أَذىً از پى درآيد آن را رنجى و آزارى از سرزنش و غيره وَ اللَّهُ غَنِيٌّ و خدا بىنيازست از صدقه آنها كه مشرب نفقات خود را نجس و خاشاك منت و آزار مكدّر سازند حَلِيمٌ بردبارست تعجيل نه كند در عقوبت منان و موذى -