قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٩٠٠

سورة الرّوم

30 / 22

و از نشانهاى اوست آفريدن آسمانها و زمين و گوناگون بودن زبانهاى شما و رنگهاى شما هر آئينه درين كار نشانهاست دانشمندان را ( 22 )

30 / 23

و از نشانهاى اوست خفتن شما در شب و روز و رزق طلب كردن شما از فضل او هر آئينه درين كار نشانها است براى قومى كه مىشنوند ( 23 )

30 / 24

و از نشانها اوست كه مىنمايد بشما برق را از براى ترسانيدن و رغبت دادن و فرودمىآرد از آسمان آب پس زنده مىكند بسبب آن زمين را بعد از مردن آن هر آئينه درين كار نشانهاست براى قومى كه مىفهمند ( 24 )

وَ مِنْ آياتِهِ و از دلالتهاى قدرت او خَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ آفريدن آسمانها و زمين‌ها است وَ اخْتِلافُ أَلْسِنَتِكُمْ و مخالفت زبانهاى شما در سخن گفتن چه به آوازهاى پست و بلند و چه به فصاحت و لكنت يا اختلاف لغتهاى شما از عربى و تركى و فارسى و هندى و امثال آن در لباب آورده كه اصول تمام زبانهاى مختلفه هفتاد و دو است نوزده در اولاد سام و هفده در فرزندان حام و سى و شش در بنى يافت وَ أَلْوانِكُمْ و ديگر اختلاف رنگهاى شما در سرخى و سفيدى و سياهى و زردى و يا در تخطيطات اعضا و هيئات و اشكال آن كه مطلقا هيچ آدمى در همه چيز مشابه ديگر آدمى نيست حتى توامين كه با وجود توافق مواد و اسباب ايشان البته در بعضى از چيزها مخالف خواهند بود إِنَّ فِي ذلِكَ به درستى كه در مخالفت السنة و الوان آدميان با آنكه از يك پدر و مادر زاده‌اند لَآياتٍ هر آئينه نشانهاى قدرت و حكمت است لِلْعالِمِينَ مر عالميان را يعنى بر هيچ عاقل از ملك و انس و جن پوشيده نيست كه درين اختلاف حكمت كلى مندرج است چه اگر برين وجه نبودى امتياز بين الاشخاص مشكل بودى و بسيار مهمات معطل بماندى و حفص بكسر لام خواند يعنى اين دلالت مر دانايان را است كه در ان نظر كنند و بكنه آن روند وَ مِنْ آياتِهِ و از علامات قدرت كامله اوست مَنامُكُمْ خواب كردن شما بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ به شب و روز جهت استراحت قواى نفسانى و قوت قواى طبيعى وَ ابْتِغاؤُكُمْ و جستن شما روزى را مِنْ فَضْلِهِ از بخشش او يعنى طلب معاش بروز و شب و گفته‌اند منام مخصوص به شب است و ابتغا بروز در آيت تقديم و تاخير است بحسب معنى إِنَّ فِي ذلِكَ به درستى كه در خواب شب و طلب معيشت روز لَآياتٍ هر آئينه دلالتها و عبرتهاست لِقَوْمٍ يَسْمَعُونَ براى گروهى كه بشنوند به گوش هوش وَ مِنْ آياتِهِ و از نشانهاى حكمت او يُرِيكُمُ الْبَرْقَ آنست كه مىنمايد بشما برق را خَوْفاً براى ترسانيدن مسافران از صاعقه وَ طَمَعاً و در طمع افگندن مقيمان براى باران وَ يُنَزِّلُ و فرومىفرستد مِنَ السَّماءِ از جهت آسمان يا از ابر ماءً آبى را فَيُحْيِي پس زنده گرداند بِهِ الْأَرْضَ بدان آب زمين را تا ازو گياه تر و تازه مىرويد بَعْدَ مَوْتِها از پس افسردگى و پژمردگى آن إِنَّ فِي ذلِكَ به درستى كه درين برق و باران - لَآياتٍ هر آئينه علامتهاست بر قدرت الهى لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ مر گروهى را كه تعقّل كنند در تكوّن كائنات حق تا بر ايشان ظاهر گردد كمال قدرت صانع در هر حادثه .