قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٨٢٦

سورة الشعراء

26 / 168

گفت هر آئينه من مر عمل شما را از دشمنانم ( 168 )

26 / 169

پروردگار ما نجات ده مرا و كسان مرا از و بال آنچه مىكنند ( 169 )

26 / 170

پس نجات داديم او را و كسان او را همه يك جا ( 170 )

26 / 171

مگر پيرزنى كه بود از باقىماندگان ( 171 )

26 / 172

باز هلاك ساختيم آن ديگران را ( 172 )

26 / 173

و بارانيديم بر ايشان بارانى پس بد است باران ترسانيدگان ( 173 )

26 / 174

هر آئينه درين ماجرا نشانه است و نبودند بيشترين ايشان مسلمانان ( 174 )

26 / 175

و هر آئينه پروردگار تو همانست غالب مهربان ( 175 )

26 / 176

دروغى شمردند باشندگان اى كه پيغامبران را ( 176 )

26 / 177

چون گفت به ايشان شعيب آيا نمىترسيد ( 177 )

26 / 178

هر آئينه من براى شما پيغامبر با امانتم ( 178 )

26 / 179

پس بترسيد از خدا و فرمان من بريد ( 179 )

26 / 180

و سؤال نمىكنم از شما بر تبليغ رسالت هيچ مزدى نيست مزد من مگر بر پروردگار عالمها ( 180 )

قالَ إِنِّي گفت لوط عليه السلام بتحقيق من لِعَمَلِكُمْ مر عمل شما را مِنَ الْقالِينَ از دشمنان ، به‌غايت دشمنم پس روى از قوم بگردانيده آغاز مناجات كرد و گفت رَبِّ نَجِّنِي اى پروردگار من باز رهان مرا وَ أَهْلِي و كسان مرا مِمَّا يَعْمَلُونَ از شامت آنچه مىكنند فَنَجَّيْناهُ پس نجات داديم او را وَ أَهْلَهُ و اهل بيت او را أَجْمَعِينَ همه ايشان اهل لوط عليه السلام زن و دو دختر و دو داماد وى بودند همه رهائى يافتند إِلَّا عَجُوزاً مگر پيرزنى لوط عليه السلام كه داخل بود فِي الْغابِرِينَ در باقىماندگان در عذاب آورده‌اند كه آن زن با لوط عليه السلام بيرون نيامد و گفت راضىام كه به من رسد آنچه بقوم رسد ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ پس هلاك كرديم ديگران را وَ أَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ و ببارانيديم بر ايشان مَطَراً بارانى كه سنگ بوده يا كبريت و آتش فَساءَ پس بد است مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ باران بيم‌كرده‌شدگان كه ايمان نياورده‌اند إِنَّ فِي ذلِكَ به درستى كه در عذاب اهل مؤتفكه لَآيَةً هر آئينه نشانه‌ايست بر عقوبت نافرمانان وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ و نبودند اكثر آن قوم گرويدگان جز دو دختر لوط عليه السلام بقول اصح و دو داماد وى بقول بعضى به حضرت لوط نه‌گرويده بودند وَ إِنَّ رَبَّكَ و به درستى كه آفريدگار تو لَهُوَ الْعَزِيزُ هر آئينه اوست عزيز كه هرگز عاجز نشود الرَّحِيمُ مهربان كه قبل از تنبيه و ارشاد عذاب نكند كَذَّبَ به دروغ داشتند أَصْحابُ الْأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ ياران ايكه پيغمبران را و ايكه بيشه بود بقرب مدين و در ان بيشه اشجار و اثمار بسيار بوده دمياطى آورده كه اصحاب ايكه قوم جذام بودند و چار ديه داشتند شعب و بلا و عز و فالس حق سبحانه شعيب عليه السلام را بديشان فرستاد چنانچه باهل مدين فرستاده بود إِذْ قالَ ياد كن چون گفت لَهُمْ شُعَيْبٌ مر ايشان را شعيب عليه السلام كه اى قوم أَ لا تَتَّقُونَ آيا نمىترسيد از عذاب الهى كه به دو شرك مىآريد إِنِّي لَكُمْ به درستى كه من شما را رَسُولٌ فرستاده‌ام أَمِينٌ به امانت كه جز صلاح حال شما نمىخواهم فَاتَّقُوا اللَّهَ پس بپرهيزيد از كفر و تكذيب و بترسيد از عذاب خداى تعالى وَ أَطِيعُونِ و فرمان بريد مرا در ترك مناهى وَ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ و نه مىخواهم شما را بر تبليغ وحى مِنْ أَجْرٍ هيچ پاداشى إِنْ أَجْرِيَ نيست جزاى من إِلَّا عَلى رَبِّ الْعالَمِينَ مگر بر آفريننده عالميان .