قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٧٨٣

سورة النور

24 / 41

آيا نديدى كه خدا به پاكى ياد مىكندش هر كه در آسمانها و زمين است و مرغان بال گشاده هر يكى را دانسته است خدا دعاى او را و تسبيح او را و خدا دانا است به آنچه مىكنند ( 41 )

24 / 42

و خداى راست پادشاهى آسمانها و زمين و بسوى خداست بازگشت ( 42 )

24 / 43

آيا نديدى كه خدا روان مىكند ابر را باز جمع مىنمايد ميان آن باز مىسازدش تو بر تو پس مىبينى قطره را كه بيرون مىآيد از ميان آن و فرودمىآرد از جانب بالا از كوهها كه آنجاست ژاله پس مىرساندش بهر كه خواهد و بازمىداردش از هر كه مىخواهد نزديكست درخشندگى برقى كه دران ابر بوده است دور كند چشمها را ( 43 )

أَ لَمْ تَرَ آيا نديدى و ندانستى أَنَّ اللَّهَ يُسَبِّحُ لَهُ آنكه خداى تعالى تسبيح مىگويد مر او را و به پاكى ياد مىكند بمقال يا به دلالت حال مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ هر كه در آسمانها و زمينهاست وَ الطَّيْرُ صَافَّاتٍ و مرغان نيز تسبيح گويند او را در حالتى كه بال گشاده باشند در هوا وصف كشيده تخصيص طير به آن است كه او ميان زمين و آسمان است يا دلائل صنع درو ظاهرتر چه اجرام ثقيله را كه اصلا مائل مركزاند اعطاى قوت ميل بمحيط و قدرت وقوف در هوا و الهام بسط اجنحه بوقت صف كشيدن با آنكه در جناح صفت قبض نيز هست برهانى است قاطع بر كمال قدرت صانع كُلٌّ هر يك از اهل آسمان و زمين يا مرغان يا مجموع قَدْ عَلِمَ به درستى كه دانسته است صَلاتَهُ دعاى خود را وَ تَسْبِيحَهُ و تنزيه خود را يا دعا و تسبيح خداى را يا خداى داند نياز همه و نماز همه را وَ اللَّهُ عَلِيمٌ و خداى تعالى دانا است بِما يَفْعَلُونَ به‌آنچه مىكنند همه از طاعت و عبادت وَ لِلَّهِ و مر خداى را است مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ بادشاهى آسمانها و زمينها چه خالق و فاطر آنها همه اوست وَ إِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ و بسوى خداست بازگشت همه أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ آيا نمىبينى آنكه خداى تعالى يُزْجِي سَحاباً مىراند ابر را و برمىانگيزاند قطعه قطعه ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهُ پس تاليف مىكند در ميان او يعنى انضمام مىدهد بعضى را با بعضى ثُمَّ يَجْعَلُهُ رُكاماً پس مىگرداند او را در هم رسته و بر هم بسته فَتَرَى الْوَدْقَ پس مىبينى تو باران را كه يَخْرُجُ مِنْ خِلالِهِ بيرون مىآيد از ميان آن وَ يُنَزِّلُ مِنَ السَّماءِ و فرومىفرستد از ابر يا آسمان مِنْ جِبالٍ فِيها از كوهها كه درو است يعنى از قطعه‌هاى ابر بزرگ كه مشابه كوههااند در عظمت مِنْ بَرَدٍ از تگرگى كه كائن است در ان ابر مفعول محذوفست تقديرش چنين كه مىفرستد از تگرگى كه در ابرست تگرگ را و گفته‌اند اينجا سما آسمان است نه ابر و در آسمان كوههاست از تگرگ چنانچه در زمين كوههاست از سنگ حق تعالى از ان تگرگ نازل مىگرداند فَيُصِيبُ بِهِ پس مىرساند آن تگرگ را بكشت و زرع و باغ مَنْ يَشاءُ هرك را مىخواهد وَ يَصْرِفُهُ و بازميدارد آن را از ميوه و محصول عَنْ مَنْ يَشاءُ از هر كه مىخواهد يَكادُ سَنا بَرْقِهِ نزديك است كه روشنى آن برق يَذْهَبُ بِالْأَبْصارِ ببرد ديدها را و بربايد از فرط روشنى و اين قوىتر دليل است بر كمال قدرت كه شعله آتش از ميان ابر آبدار بيرون مىآرد .