قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٧٦٥

سورة المؤمنون

23 / 108

خدا فرمايد برسوائى دور شويد درينجا و سخن مگوئيد با من ( 108 )

23 / 109

هر آئينه گروهى از بندگان من مىگفتند اى پروردگار ما ايمان آورديم پس بيامرز ما را و ببخشاى بر ما و تو بهترين بخشايندگانى ( 109 )

23 / 110

پس مسخره گرفتيد ايشان را تا حدى كه فراموش گردانيدند ياد مرا از دل شما و شما بر ايشان مىخنديد ( 110 )

23 / 111

هر آئينه من جزا دادم ايشان را امروز بمقابله صبر ايشان به آنكه ايشانند بمراد رسندگان ( 111 )

23 / 112

گويد خدا چند مدّت درنگ كرديد در زمين به حساب شمار سالها ( 112 )

23 / 113

گفتند درنگ كرديم يك روز يا بعض روز پس بپرس از شماركنندگان ( 113 )

23 / 114

گفت خدا توقف نكرديد مگر اندكى كاش شما مىدانستيد ( 114 )

قالَ اخْسَؤُا گويد خداى خاموش باشيد فِيها در دوزخ وَ لا تُكَلِّمُونِ و سخن مگوئيد با من در خروج يا دفع عذاب كه شما را بيرون نمىآريم يا از شما عذاب برنمىداريم إِنَّهُ كانَ فَرِيقٌ به درستى كه بودند گروهى مِنْ عِبادِي از بندگان من يعنى درويشان صحابه رض چون عمار و بلال و خباب رض و امثال ايشان كه پيوسته يَقُولُونَ رَبَّنا مىگفتند اى پروردگار ما آمَنَّا گرويديم به تو فَاغْفِرْ لَنا پس بيامرز ما را وَ ارْحَمْنا و ببخش بر ما وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ و تو بهترين بخشندگانى فَاتَّخَذْتُمُوهُمْ پس فراگرفتيد شما آن درويشان را سِخْرِيًّا مهزوّ به يعنى كسى كه با او سخريه كند و فسوس دارند مراد آنست كه با ايشان استهزا مىكرديد حَتَّى أَنْسَوْكُمْ تا آن وقتى كه فراموش گردانيدند ايشان ، يعنى فرط اشتغال شما به سخريه ايشان فراموش ساخت بر شما ذِكْرِي ياد كردن من وَ كُنْتُمْ مِنْهُمْ و بوديد شما كه از ايشان تَضْحَكُونَ مىخنديد از روى تكبر و تعظّم خود و تحقير و تذليل ايشان إِنِّي به درستى كه من جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ جزا مىدهم ايشان را امروز بِما صَبَرُوا به‌آنكه صبر كردند بر ايذا و آزار و سخريه شما أَنَّهُمْ هُمُ الْفائِزُونَ به درستى كه ايشان‌اند رسيدگان بمراد خود يعنى جزاى صبر ايشان فوز است بمطلوب قالَ گويد خداى يا فرشته بامر او مر كافران را كه شما كَمْ لَبِثْتُمْ چند درنگ كرديد فِي الْأَرْضِ در زمين كافران از روى غفلت و طول امل مىگفتند ما هميشه خواهيم بود در دنياى و نابود و فانى نخواهيم شد پس بطريق عتاب از ايشان پرسند چند درنگ نموديد عَدَدَ سِنِينَ شمار سالهاى يعنى چند سال بوديد در دنيا زنده بر روى زمين و مرده در قبر قالُوا گويند لَبِثْنا يَوْماً درنگ كرديم روزى أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ يا پاره از روز ، كوته شمردند مدت لبث خود را به نسبت خلود در دوزخ يا از هول آتش فراموش كرده باشند گويند مدت بودن ما در دنيا مقدار روزى يا بعضى از روز بوده و ما بيش ازين نمىدانيم فَسْئَلِ الْعادِّينَ پس بپرس اى پرستنده زمان لبث ما را از شمارندگان يعنى از ملائكه كه حفظه اعمار و انفاس ما بودند قالَ گويد خداى إِنْ لَبِثْتُمْ درنگ نه‌كرديد در دنيا إِلَّا قَلِيلًا مگر اندكى به اضافت به آخرت لَوْ أَنَّكُمْ اگر به درستى كه شما كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ هستيد كه بدانيد كه تمام دنيا در جنب آخرت اندكى است .