قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٧١١

سورة الانبياء

21 / 40

بلكه بيايد به ايشان قيامت ناگهان پس حيران گرداند ايشان را پس نتوانند دفع كردن آن و نه ايشان مهلت داده شوند ( 40 )

21 / 41

و هر آئينه تمسخر كرده‌شده به پيغمبران پيش از تو پس در گرفت به آنان كه تمسخر كردند از ايشان آنچه به آن استهزاء مىكردند ( 41 )

21 / 42

بگو كه نگاهبانى مىكند شما را بشب و روز از عقوبت خدا بلكه ايشان از ياد پروردگار خود روگردان‌اند ( 42 )

21 / 43

آيا ايشان را معبودانند غير ما كه نگاه مىدارند ايشان را از مصائب نمىتوانند نصرت دادن خويش را و نه ايشان از عقوبت ما به جمعيّت خود محفوظ مانند ( 43 )

بَلْ تَأْتِيهِمْ بلكه بيايد بديشان ساعت قيامت بَغْتَةً ناگهان فَتَبْهَتُهُمْ پس مبهوت و متحير گرداند ايشان را فَلا يَسْتَطِيعُونَ پس نتوانند رَدَّها بازداشتن اهوال آن از خود وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ و نباشند ايشان كه مهلت داده شوند براى توبه يا معذرت يا آنكه منظور نه‌گردند يعنى نه در ايشان و نه در زارى ايشان نگرند وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ و به درستى كه فسوس كرده‌اند بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِكَ بر رسولان پيش از تو حق سبحانه تسلّى دل آن حضرت را از حال انبياى گذشته و استهزاى معاندان با ايشان خبر مىدهد و تهديد مستهزيان جناب رسالت مآب عليه السلام را مىگويد ايشان استهزاء مىكردند فَحاقَ پس عذاب احاطه كرد بِالَّذِينَ سَخِرُوا به آنان كه سخريه كردند مِنْهُمْ از پيغمبران يعنى قومى كه با انبياء ع تمسخر نمودند بديشان رسيد ما كانُوا بِهِ جزاى آنچه بودند كه به آن يَسْتَهْزِؤُنَ استهزاء مىكردند پس به كسانى نيز كه با تو آن سلوك مىكنند همان صورت واقع خواهد شد قُلْ بگو اى محمد ص با مستهزيان مَنْ يَكْلَؤُكُمْ كيست كه نگاه مىدارد شما را بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ به شب و روز مِنَ الرَّحْمنِ از عذاب خداى و انتقام او اگر خواهد بشما بَلْ هُمْ بلكه ايشان عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِمْ از ياد پروردگار خود يا از قرآن يا از موعظه آن مُعْرِضُونَ روىگردانندگانند كه هرگز بخاطر ايشان خطور نكند پس از عقوبت الهى كجا ترسند و نگاهدارنده را چه شناسند أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ آيا مر ايشان را خدايانند كه از راه توانائى تَمْنَعُهُمْ بازدارند از ايشان مِنْ دُونِنا بجز ما عذابى را كه باشد از نزديك ما و گفته‌اند درين آيت تقديم و تاخيرى هست تقديرش آنكه ام لهم آلهة من دوننا تمنعهم پس بيان صفت الهه ايشان مىكند و مىفرمايد لا يَسْتَطِيعُونَ نمىتوانند بتان كه بزعم ايشان الهه‌اند نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ يارى دادن مر نفسهاى خود را يعنى اگر با ايشان مكروهى خواهد از كسر و قلع و تلويث و امثال آن از خود دفع نتوانند كرد پس چگونه عبده خود را نگاه توانند داشت وَ لا هُمْ و نيستند اصنام يا پرستندگان ايشان كه بمدد ديگرى مِنَّا از عذاب ما يُصْحَبُونَ نگاه داشته و زنهار داده شوند .