قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٦٦٧

سورة مريم

19 / 30

گفت عيسى من بندهء خداام داده است مرا كتاب و ساخته است مرا پيغمبر ( 30 )

19 / 31

و ساخت مرا خداوند بركت هرجا كه باشم و حكم فرموده است مرا به نماز و زكات ما دام كه زنده باشم ( 31 )

19 / 32

و ساخت ما را نيكوكار بمادر خود و نكرده است مرا گردنكش بدبخت ( 32 )

19 / 33

و سلام بر من است روز كه متولد شدم و روز كه بميرم و روز كه برانگيخته شوم زنده شده ( 33 )

19 / 34

اينست قصّه عيسى پسر مريم ( مراد مىدارم ) سخن راست را كه در وى اختلاف مىكنند ( 34 )

19 / 35

نيست لايق خداى را كه بگيرد هيچ فرزندى پاكى او راست چون سر انجام كند كارى را جزين نيست كه مىگويدش شو پس مىشود ( 35 )

19 / 36

و گفت عيسى هر آئينه خدا پروردگار من و پروردگار شما است پس عبادت او كنيد اينست راه مستقيم ( 36 )

قالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ گفت به درستى كه من بنده خدايم آتانِيَ الْكِتابَ داده است مرا كتاب يعنى حكم كرده در ازل كه انجيل به من دهد ثعلبى آورده كه تعليم داده است مرا انجيل در شكم مادر وَ جَعَلَنِي نَبِيًّا و گردانيده مرا پيغمبر گويند در آن حال پيغمبر بود و تكلّم بطريق اعجاز مىكرد وَ جَعَلَنِي مُبارَكاً و ساخت مرا با بركت و نفع أَيْنَ ما كُنْتُ هرجا كه باشم وَ أَوْصانِي بِالصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ و امر كرد مرا به اقامت نماز و به ايتاى زكات ما دُمْتُ حَيًّا مادامىكه باشم زنده وَ بَرًّا بِوالِدَتِي و گردانيد مرا نيكوكار بمادر من مهربان برو - وَ لَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّاراً و نگردانيد مرا گردن‌كشى متعظّم كه با خلق تكبّر كنم و ايشان را برنجانم شَقِيًّا بدبختى كه فرمان او نبرم وَ السَّلامُ عَلَيَّ و سلام خدا بر من است چنانچه بر يحيى عليه السلام يَوْمَ وُلِدْتُ روز كه بزادم وَ يَوْمَ أَمُوتُ وَ يَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا و روز كه بميرم و روز كه برانگيخته شوم زنده ذلِكَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ اين كه ذكر او كرديم و وصف او گذشت عيسى پسر مريم ع است آنكه نصارى او را وصف مىكنند كه پسر خداست حاشا قَوْلَ الْحَقِّ مىگوئيم سخن راست و درست الَّذِي فِيهِ يَمْتَرُونَ آن گفتنى كه جهودان در ان شك دارند يعنى قصّه عيسى ع كه حمل بر چيزهاى ناشايسته مىكنند يا ترسايان كه در ان جدال مىنمايند جمعى او را خدا و بعضى پسر خداى مىدانند حاشا ما كانَ لِلَّهِ نيست و نشايد مر خداى را أَنْ يَتَّخِذَ مِنْ وَلَدٍ آنكه فرا گيرد فرزندى چه ولد مجانس والد بايد حق تعالى از جنسيت يا ممكنات منزه است سُبْحانَهُ پاك است از اتخاذ ولد إِذا قَضى أَمْراً چون حكم كند و خواهد كارى را كه سازد يعنى ارادت احداث شىء نمايد فَإِنَّما يَقُولُ لَهُ پس جز اين نيست كه فرمايد لَهُ كُنْ فَيَكُونُ مر آن شىء را كه باش پس بباشد بىدرنگ وَ إِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَ رَبُّكُمْ و به درستى كه خداى تعالى پروردگار من و شماست فَاعْبُدُوهُ پس او را بپرستيد و به عبادت غير او مشغول نه‌گرديد هذا صِراطٌ مُسْتَقِيمٌ اينست راه راست كه به منزل جنت رساند .