قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٦٦

سورة البقرة

2 / 211

بپرس از بنى اسرائيل چه قدر داديم ايشان را از نشانهء روشن و هر كه بدل كند نعمت خدا را پس از آنكه بيايد بوى ( يعنى كفر پيش گيرد ) تا نعمت مفقود گردد پس هر آئينه خدا سخت عقوبت است ( 211 )

2 / 212

آراسته كرده شده است كافران را زندگانى اين جهان و سخريه مىكنند با اهل ايمان و كسانى كه تقوى دارند بالاتر از ايشان باشند روز قيامت و خدا روزى مىدهد هر كرا خواهد بيشمار يعنى بسيار ( 212 )

2 / 213

بودند مردمان يك گروه پس فرستاد خداى تعالى پيغامبران را بشارت‌دهنده و بيم‌كننده و فرودآورد به ايشان كتاب براستى تا حكم كند آن كتاب ميان مردمان در آنچه اختلاف كردند در آن و اختلاف نه كردند در آن

سَلْ بپرس خطاب به آن حضرت است يا هرك را كه صلاحيت خطاب دارد مىگويد بپرس بَنِي إِسْرائِيلَ يهود مدينه را يا مؤمنان بنى اسرائيل را كه كَمْ آتَيْناهُمْ ما چند داده‌ايم پدران ايشان را مِنْ آيَةٍ بَيِّنَةٍ از نشانهاى روشن و پيغامهاى نيكو در شان محمد يا معجزات هويدا چون عصا و يد بيضا و من و سلوى و امثال آن وَ مَنْ يُبَدِّلْ و هر كه تبديل دهد از يهود و بگرداند نِعْمَةَ اللَّهِ نعمت خداى را كه صفت پيغمبر است مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُ از پس آنكه آمده است به دو به توريت فَإِنَّ اللَّهَ پس به درستى كه خداى شَدِيدُ الْعِقابِ سخت عقوبت است به دو در دنيا بقتل و اسر و اجلاى وطن و در آخرت به عذاب بىمنتها زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا آراسته گردانيده شد براى ناسپاسان و پوشندگان حق الْحَياةُ الدُّنْيا زندگانى دنيا را تا بدان فريفته مىشوند و مغرور مىگردند وَ يَسْخَرُونَ و سخريت مىكنند و فسوس مىگيرند مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا از آنان كه ايمان آورده‌اند اغنياى قريش بر فقراى صحابه رض چون بلال و عمار و امثال ايشان رض مىخنديدند و مىگفتند محمد صلعم را نگريد كه مىگويد به اين گدايان كار جهان راست مىكنم و اساس عظمت اشراف عرب و بناى رسوم و عادات ايشان در هم شكنم و اگر كار وى حق بودى مىبايستى كه سادات عرب و اماثل قبائل تبع وى بودندى حق سبحانه فرمود كه وَ الَّذِينَ اتَّقَوْا و آنان كه پرهيزگارى كردند يعنى اين درويشان و گدايان فَوْقَهُمْ زبر ايشان‌اند يعنى بالاى فسوس‌كنندگان يَوْمَ الْقِيامَةِ در روز قيامت يعنى مؤمنان در درجات اعلى عليين باشند از فردوس برين و كافران در دركه اسفل سافلين و سجن سجين وَ اللَّهُ يَرْزُقُ و خداى روزى مىدهد مَنْ يَشاءُ هرك را خواهد بِغَيْرِ حِسابٍ بىاندازه كانَ النَّاسُ بودند آدميان يعنى آدم ع و اولاد او أُمَّةً واحِدَةً گروه يگانه بر يك ملّت بعد از آن مختلف شدند فَبَعَثَ اللَّهُ پس برانگيخت خداى النَّبِيِّينَ پيغمبران را يعنى شيث و ادريس ع و غير ايشان مُبَشِّرِينَ مژده‌دهندگان اهل طاعت را به ثواب وَ مُنْذِرِينَ و بيم‌كنندگان ارباب معصيت را بعقاب و گويند در زمانى كه نوح ع مبعوث شد همه عالم بر ملت كفر بودند و در وقت رسالت ابراهيم ع نيز همين واقع بود حق سبحانه پيغمبران را فرستاد وَ أَنْزَلَ مَعَهُمُ الْكِتابَ و منزل كرد به ايشان كتابها كه احكام شرايع ايشان در ان مبين بود بِالْحَقِّ به راستى و درستى لِيَحْكُمَ تا حكم كند هر پيغامبرى بَيْنَ النَّاسِ ميان مردمان فِيمَا اخْتَلَفُوا فِيهِ در آن چيز كه اختلاف كردند وَ مَا اخْتَلَفَ فِيهِ و اختلاف نه‌كردند در حق يا در كتاب يا در امر دين -