قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٦٢٣
سورة بنى اسرائيل
17 / 65
هر آئينه بندگان من نيست ترا بر ايشان هيچ قدرتى و بس هست پروردگار تو كارساز ( 65 )
17 / 66
پروردگار شما آنست كه روان مىكند براى شما كشتيها را در دريا تا طلب معيشت كنيد از فضل او هر آئينه او هست بر شما مهربان ( 66 )
17 / 67
و چون برسد بشما سختى در دريا گم شود هر كه او را مىخوانيد مگر خدا پس چون خلاص ساخت شما را بسوى خشكى روگردان شويد و هست آدمى ناسپاس ( 67 )
17 / 68
آيا ايمن شده‌ايد از آنكه فروبرد شما را بجانبى از خشكى يا بفرستد بر شما بادى تندى كه سنگريزه افگند باز نيابيد براى خود هيچ نگاهبانى ( 68 )
17 / 69
آيا ايمن شده‌ايد از آنكه باز در آرد شما را به دريا بار ديگر پس بفرستد بر شما از جنس باد باد تندى را پس غرق گرداند شما را بسبب آنكه كافر شديد باز نيابيد براى خود هيچ مواخذه‌كننده بر ما بسبب آن غرق ( 69 )
إِنَّ عِبادِي به درستى كه بندگان خالص من به حكم هؤلاء فى الجنة براى بهشت آفريده شده‌اند لَيْسَ لَكَ نيست ترا عَلَيْهِمْ به اغواى ايشان سُلْطانٌ تسلّط و قدرت يعنى همه كس را توانى فريفت مگر بندگان مرا امام قشيرى رح فرموده كه بنده حق آن كسست كه دربند غير نباشد شيخ عطار قدس سره مىفرمايد بيت
چو تو دربند صد چيزى ، خدا را بنده چون باشى * كه تو دربند هر چيزى كه هستى بنده آنى
وَ كَفى بِرَبِّكَ و بسنده است پروردگار تو وَكِيلًا نگهدار بندگان خود را از اضلال ابليس رَبُّكُمُ پروردگار شما الَّذِي او آنست كه بقدرت كامله يُزْجِي مىراند و روان مىگرداند لَكُمُ الْفُلْكَ براى شما كشتى را فِي الْبَحْرِ در دريا لِتَبْتَغُوا تا بجوئيد مِنْ فَضْلِهِ از فضل او يعنى روزى خويش را و گويند فضل سود است يا امتعه كه بدان احتياج افتد و بىعبور دريا بدست نيايد إِنَّهُ كانَ به درستى كه او هست بِكُمْ رَحِيماً بشما مهربان كه كارهاى مشكل را بر شما آسان مىگرداند و اسباب ما يحتاج شما مهيّا مىكند وَ إِذا مَسَّكُمُ الضُّرُّ و چون برسد شما را سختى يعنى خوف غرقه شدن فِي الْبَحْرِ در دريا ضَلَّ گم شود و برود از خاطرهاى شما مَنْ تَدْعُونَ هر كه او را مىخوانيد و مىپرستيد إِلَّا إِيَّاهُ مگر او كه خداوندست يگانه و يكتا كه در ان محل جز او را نمىخوانيد و نجات جز حضرت او نمىخواهيد فَلَمَّا نَجَّاكُمْ پس آن هنگام كه برهانيد شما را از غرقه شدن و برسانيد إِلَى الْبَرِّ بسوى بيابان أَعْرَضْتُمْ برگشتيد از توحيد و باز روى به پرستش بتان آورديد وَ كانَ الْإِنْسانُ و هست آدمى كَفُوراً نيك ناسپاس مر نعمت خداوند خود را أَ فَأَمِنْتُمْ آيا ايمن شديد كه از دريا بصحرا آمديد يعنى ايمن مباشيد أَنْ يَخْسِفَ بِكُمْ از آنكه فروبرد شما را جانِبَ الْبَرِّ به كرانه از زمين يعنى آنكه قادرست با آنكه شما را در آب فروبرد تواناست بر آنكه در خاك نهان كند أَوْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ يا فروفرستد بر شما حاصِباً بادى كه سنگ بر شما افگند يعنى قادرست كه شما را سنگ‌باران كند ثُمَّ لا تَجِدُوا پس نيابيد لَكُمْ براى خود وَكِيلًا نگهدارنده كه شما را از ان محافظت كند أَمْ أَمِنْتُمْ آيا ايمن شديد أَنْ يُعِيدَكُمْ آن را كه بازگرداند شما را و درآرد فِيهِ در دريا تارَةً أُخْرى بارى ديگر يعنى آرزوى در دل شما افگند تا ديگرباره در كشتى نشينيد فَيُرْسِلَ عَلَيْكُمْ پس فرستد بر شما قاصِفاً شكننده مِنَ الرِّيحِ از باد يعنى بادى برانگيزاند كه كشتى را بشكند فَيُغْرِقَكُمْ پس غرقه گرداند شما را بِما كَفَرْتُمْ بسبب آنچه ناسپاسى كرديد ثُمَّ لا تَجِدُوا پس نيابيد شما لَكُمْ براى خويش عَلَيْنا بر ما بِهِ به آن غرقه كردن تَبِيعاً از پس درآينده كه داورى كند و خواهد كه انتقام كشد از ما .