قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٦٠٣

سورة النّحل

16 / 115

جز اين نيست كه حرام ساخته است خدا بر شما مردار را و خون و گوشت خوك را و آنچه ذكر كرده شد نام غير خدا بر ذبح وى پس هر كه بيچاره شد نه ستم كرده و نه از حد گذشته پس خدا آمرزگار مهربان است ( 115 )

16 / 116

و مگوئيد چيزى را كه بيان مىكند حكم او زبان شما به دروغ آن حلال است و اين حرام است تا افترا كنيد بر خدا دروغ را هر آئينه آنان كه افترا مىكنند بر خدا دروغ را رستگار نمىشوند ( 116 )

16 / 117

ايشان را بود بهره‌مندى اندك و ايشان را باشد عذاب درددهنده ( 117 )

16 / 118

و بر يهود حرام كرده بوديم آنچه قصّه خوانديم بر تو پيش ازين ( يعنى در سوره انعام ) و ستم نكرديم بر ايشان و ليكن بر جان خويش ستم مىكردند ( 118 )

16 / 119

باز هر آئينه پروردگار تو آنان را كه كار بد كردند به نادانى باز توبه كردند بعد ازان و و شايسته كار شدند هر آئينه پروردگار تو بعد ازين توبه آمرزگار مهربانست ( 119 )

إِنَّما حَرَّمَ جز اين نيست كه خداى حرام كرد عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ بر شما مردار را وَ الدَّمَ و خون روان وَ لَحْمَ الْخِنْزِيرِ و گوشت خوك را و آنچه از ان توان خورد وَ ما أُهِلَّ و آنچه آواز برآورده شود لِغَيْرِ اللَّهِ از براى غير خداى بِهِ بدان در وقت ذبح آن يعنى بنام بتان بكشند فَمَنِ اضْطُرَّ پس هر كه بيچاره شود و محتاج گردد به خوردن يكى از محرمات غَيْرَ باغٍ نه طالب لذّت وَ لا عادٍ و نه خورنده بالاى سيرى فَإِنَّ اللَّهَ پس به درستى كه خداى تعالى غَفُورٌ آمرزنده است گناه مضطر را رَحِيمٌ مهربان است در رخصت او وَ لا تَقُولُوا و مگوئيد لِما تَصِفُ أَلْسِنَتُكُمُ براى آن چيزى كه وصف مىكنند زبانهاى شما يعنى به مجرد وصف زبان خود مگوئيد الْكَذِبَ دروغ را يعنى هر چه بر زبان شما گذرد از دروغ مگوئيد و آن دروغ كدامست آنكه گفتند هذا حَلالٌ اين حلال است يعنى آنچه در شكم بحيره و سائبه باشد حلال است بر مردمان ما وَ هذا حَرامٌ و اين حرام است يعنى آن كه مذكور شده ناروا است بر زنان ما مىگوئيد كه اين حلال است و اين حرام لِتَفْتَرُوا تا افترا كنيد عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ بر خداى تعالى دروغ را و گوئيد كه خداى تعالى ما را به اين فرموده است إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ به درستى كه آنان كه بربندند عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ بر خداى تعالى دروغ را لا يُفْلِحُونَ رستگارى نيابند از عذاب قيامت مَتاعٌ قَلِيلٌ آنچه براى او افتراء مىكنند برخوردارى اندك است زود منقطع شود در دنيا وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ و مر ايشان را عذابى مؤلم يعنى دايم باشد در آخرت وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا و بر آنان كه بدين يهوديت درآمدند حَرَّمْنا حرام كرديم ما قَصَصْنا عَلَيْكَ آنچه خوانده‌ايم بر تو مِنْ قَبْلُ پيش از نزول اين سوره يعنى در سورهء انعام و هو قوله تعالى وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا كُلَّ ذِي ظُفُرٍ الآية وَ ما ظَلَمْناهُمْ و ستم نكرديم بر ايشان بتحريم آن وَ لكِنْ كانُوا و ليكن بودند كه بواسطهء كثرت گناه أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ بر نفسهاى خود ستم مىكردند تا مستحق عقوبت شدند ثُمَّ إِنَّ رَبَّكَ پس به درستى كه پروردگار تو لِلَّذِينَ عَمِلُوا السُّوءَ مر آنان را كه گناه كردند بِجَهالَةٍ بسبب غفلت و نادانى و عدم تفكّر در عواقب امور ثُمَّ تابُوا پس بازگشتند به خداى مِنْ بَعْدِ ذلِكَ از پس آن عمل بد وَ أَصْلَحُوا و بصلاح آوردند كار خود را إِنَّ رَبَّكَ به درستى كه آفريدگار تو مِنْ بَعْدِها از پس توبه لَغَفُورٌ هرآئينه آمرزنده است مر آن گناه را بسبب توبه رَحِيمٌ مهربان است كه قبول مىكند توبه را از بندگان .