قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٥٨٣
سورة النّحل
و هر آئينه مزد آخرت بزرگتر است اگر مىدانستند ( 41 )
16 / 42
آنان كه صبر كردند و بر پروردگار خويش توكّل مىنمايند ( 42 )
16 / 43
و نفرستاده‌ايم پيش از تو مگر مردانى را كه وحى مىفرستاديم بسوى ايشان پس سؤال كنيد از اهل كتاب اگر نمىدانيد ( 43 )
16 / 44
فرستاديم ايشان را بدلائل و كتابها و فرودآورديم بسوى تو كتاب تا بيان كنى براى مردمان شريعتى كه فرودآورده شد بسوى ايشان و تا بود كه ايشان تفكر كنند ( 44 )
16 / 45
آيا ايمن شده‌اند آنان كه انديشيدند تدبيرهاى بد از آنكه فروبرد خدا ايشان را به زمين يا بيايد به ايشان عذاب از آنجا كه ندانند ( 45 )
وَ لَأَجْرُ الْآخِرَةِ و هرآئينه مزد آخرت مر ايشان را أَكْبَرُ بزرگتر است از غنيمتى كه در دنيا بديشان رسد آورده‌اند كه حضرت عمر فاروق اعظم رض هرگاه كه يكى از مهاجران را عطا دادى گفتى بگير خداى ترا درين بركت دهد هذا ما وعدك اللّه فى الدنيا و ما ادّخر لك فى الآخرة فهو افضل لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ اگر باشند كفّار كه بدانند آنكه خداى مهاجران را در هر دو سراى مزد مىدهد هرآئينه ايشان موافقت نمايند در ايمان و هجرت يا اگر مهاجران بدانند زياده كنند در اجتهاد و مصابرت
الَّذِينَ صَبَرُوا مهاجران آنانند كه صبر كردند بر مفارقت وطن و آزار كفّار وَ عَلى رَبِّهِمْ و بر پروردگار خود يَتَوَكَّلُونَ توكل مىكنند و كار خود را بدان تفويض مىنمايند آورده‌اند كه قريش گفتند كه خداى از ان بزرگتر است كه بشر را به پيغمبرى فرستد بلكه فرشتگان را مبعوث گرداند تا خلق را به دو دعوت كنند ردّ قول ايشان را آيت آمد كه وَ ما أَرْسَلْنا و نفرستاديم ما به رسالت مِنْ قَبْلِكَ پيش از فرستادن تو إِلَّا رِجالًا مگر مردانى را از آدميان كه به زبان ملائكه نُوحِي إِلَيْهِمْ وحى فرستاده مىشد بديشان و حفص به صيغه متكلّم مىخواند يعنى وحى مىفرستاديم بديشان ملخص سخن آنست كه سنت الهى بر آن جارى شده كه بشر را به رسالت فرستد نه ملك را فَسْئَلُوا پس بپرسيد أَهْلَ الذِّكْرِ اهل كتاب يعنى علماى ايشان را إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ اگر هستيد شما كه نمىدانيد تا بدانيد كه انبياى گذشته همه بشر بودند كه مبعوث شده به امم و فرستاده گشته بِالْبَيِّناتِ با معجزه‌هاى روشن وَ الزُّبُرِ و به كتابهاى نوشته وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ و فروفرستاديم به تو الذِّكْرَ قرآن را كه بسبب ياد كردن خداوند است سبحانه و تعالى لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ تا روشن و هويدا كنى براى مردمان ما نُزِّلَ آنچه فرستاده شده است در ذكر إِلَيْهِمْ بسوى ايشان از اوامر و نواهى وَ لَعَلَّهُمْ و تا شايد كه ايشان يَتَفَكَّرُونَ تفكّر كنند در آن و دانند كه اين كلام مخلوق نيست أَ فَأَمِنَ الَّذِينَ آيا ايمن شده‌اند آنان كه مَكَرُوا السَّيِّئاتِ كرده‌اند مكرهاى بد يعنى براى هلاك انبياء ع حيلها انگيخته‌اند يا مراد جماعتىاند كه با پيغمبر ما عليه السلام مكر كرده‌اند مىفرمايد كه آيا ايشان خود را ايمن مىدانند و مىدارند أَنْ يَخْسِفَ اللَّهُ از آنكه فروبرد خداى بِهِمُ الْأَرْضَ ايشان را در زمين چنانچه قارون را فروبرد أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذابُ يا ايمن‌اند از آنكه بيايد بديشان عذاب الهى مِنْ حَيْثُ لا يَشْعُرُونَ از آنجا كه ندانند و اميد ندارند چنانچه بقوم لوط عليه السلام آمد .