قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٥٤٠
سورة الرعد
13 / 19
آيا كسى كه مىداند كه آنچه فروفرستاده شد بسوى تو از جانب پروردگار تو راست است مانند كسى باشد كه وى نابينا است جزين نيست كه پندپذير مىشوند خداوندان خرد ( 19 )
13 / 20
آنان كه وفا مىكنند بعهد خدا و نمىشكنند عهد را ( 20 )
13 / 21
و آنان كه مىپيوندند آنچه فرموده است خدا پيوند كردن آن و مىترسند از پروردگار خويش و مىترسند از سختى حساب ( 21 )
13 / 22
و آنان كه شكيبائى كردند بطلب روى پروردگار خويش و برپا داشتند نماز را و خرج كردند از آنچه ما روزى داديم با ايشان پنهان و آشكارا و دفع مىكنند به نيكوئى بدى را اين جماعه راست جزاى آن سرائى ، ( 22 )
13 / 23
بوستانهائى هميشه ماندن درآيند آنجا ايشان و هر كه نيكوكار باشند از پدران ايشان و زنان ايشان و اولاد ايشان و فرشتگان داخل شوند بر ايشان از هر دروازه ( 23 )
أَ فَمَنْ يَعْلَمُ آيا كسى كه مىداند أَنَّما أُنْزِلَ هر چه فروفرستاده‌اند إِلَيْكَ بسوى تو مِنْ رَبِّكَ از پروردگار تو الْحَقُّ درست و راست است يعنى حمزه رض بن عبد المطلب كَمَنْ هُوَ أَعْمى همچون كسى است كه نابينا باشد بدل و انكار قرآن كند يعنى ابو جهل لعنه اللّه إِنَّما يَتَذَكَّرُ جز اين نيست كه پندپذير مىشوند به قرآن أُولُوا الْأَلْبابِ خداوندان عقلهاى صافى شده از معارضه و مجادله و هم الَّذِينَ يُوفُونَ آنان كه وفا مىكنند بِعَهْدِ اللَّهِ به پيمان خدا كه در روز ميثاق بسته‌اند وَ لا يَنْقُضُونَ الْمِيثاقَ و نمىشكنند آن پيمان را وَ الَّذِينَ يَصِلُونَ و آنان كه پيوند مىكنند ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ آنچه امر كرده است خداى به آن أَنْ يُوصَلَ كه پيوند كرده شود يعنى رحم يا ايمان بجميع كتب و رسل بىجدائى ميان ايشان وَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ و مىترسند از عذاب پروردگار خود وَ يَخافُونَ و خوف مىكنند سُوءَ الْحِسابِ از سختى حساب وَ الَّذِينَ صَبَرُوا و آنان كه صبر كردند بر مكاره نفس يا مخالفت هواى او يا بر جهاد ابْتِغاءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ از براى طلب رضاى پروردگار خويش وَ أَقامُوا الصَّلاةَ و به‌پاى داشتند نماز مفروضه را وَ أَنْفَقُوا و نفقه كردند مِمَّا رَزَقْناهُمْ بعضى از آنچه بديشان داده بوديم يعنى آنچه واجب بود بديشان سِرًّا پنهان وَ عَلانِيَةً و آشكارا وَ يَدْرَؤُنَ و دفع كنند بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ به نيكوئى بدى را يعنى در عوض بدى نيكوئى كنند و گفته‌اند سفاهت را بحلم مقابله نمودند و دشنام را به سلام و منكر را بمعروف يا گناه را دفع كردند به توبه و معصيت را به طاعت چنانچه در حديث آمده كه اتبع الحسنة السيئة تمحها و بعضى ارباب تحقيق فرموده‌اند كه چون بر ايشان ظلمى واقع شد عفو كردند و در برابر آنكه ايشان را محروم ساختند عطا دادند و اگر كسى از ايشان ببريد درو پيوستند نظم
كم مباش از درخت سايه فگن * هر كه سنگت زند ثمر بخشش
از صدف ياد گير نكته حلم * هر كه زد بر سرش گهر بخشش
أُولئِكَ آن گروه كه بدين صفات موصوف‌اند لَهُمْ مر ايشان راست عُقْبَى الدَّارِ سر انجام نيكو يعنى جزاى عمل در دنيا و در عاقبت و آن چه چيز است جَنَّاتُ عَدْنٍ بوستانهاى پايدار كه هميشه در ان باشند يَدْخُلُونَها درآيند در ان وَ مَنْ صَلَحَ و درآيد هر كه شايسته باشد بايمان و طاعت مِنْ آبائِهِمْ از پدران ايشان وَ أَزْواجِهِمْ و زنان ايشان وَ ذُرِّيَّاتِهِمْ و فرزندان ايشان وَ الْمَلائِكَةُ يَدْخُلُونَ و فرشتگان درآيند عَلَيْهِمْ بر ايشان مِنْ كُلِّ بابٍ از هر درى از درهاى منازل ايشان در عين المعانى آورده كه مقدار شبانروزى از دنيا سه نوبت نزد ايشان آيند و گويند