قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٤٨٧

سورة هود

11 / 63

گفت اى قوم من آيا ديديد اگر باشم بر حجتى از پروردگار خود و عطا كرده باشد به من از جانب خود بخشايشى پس كه نصرت دهد مرا از عقوبت خدا اگر نافرمانى او كنم پس زياده نمىكنيد در حق من مگر زيانكارى را ( 63 )

11 / 64

و اى قوم من اينست ماده‌شترى كه خدا فرستاده است براى شما نشانهء پس بگذاريدش تا بخورد در زمين خدا و مرسانيد بوى هيچ ضررى را كه آنگاه بگيرد شما را عقوبتى نزديك ( 64 )

11 / 65

پس پى زدند آن را پس گفت صالح بهره‌مند باشيد در سراى خود سه روز اين وعده است غير دروغ ( 65 )

11 / 66

پس وقتى كه آمد فرمان ما خلاص ساختيم صالح را و آنان را كه ايمان آوردند همراه وى به بخشايشى از جانب خود و رهانيديم از رسوائى آن روز هر آئينه پروردگار تو همونست توانا غالب ( 66 )

قالَ يا قَوْمِ گفت صالح ع كه اى گروه من أَ رَأَيْتُمْ خبر دهيد مرا و فرض كنيد كه من إِنْ كُنْتُ اگر باشم عَلى بَيِّنَةٍ بر حجتى روشن مِنْ رَبِّي از پروردگار خود وَ آتانِي مِنْهُ و داده باشد امر از نزديك خود رَحْمَةً پيغمبرى فَمَنْ يَنْصُرُنِي پس كيست كه يارى كند و بازدارد مرا مِنَ اللَّهِ از عذاب خدا إِنْ عَصَيْتُهُ اگر نافرمانى كنم او را در تبليغ رسالت پس من شما را به خدا مىخوانم و شما مرا بدين خود دعوت مىكنيد و با من مجادله مىنمائيد فَما تَزِيدُونَنِي پس شما نمىافزائيد مرا غَيْرَ تَخْسِيرٍ جز به زيانكارى نسبت دادن يعنى نسبت كردن شما مرا بزيان يا نسبت كردن من شما را بدان آورده‌اند كه قوم ثمود بعد از جدال بسيار طلب معجزه نمودند چنانچه در سوره اعراف سمت تحرير يافت و به دعاى وى ناقه از سنگ بيرون آمد بامر خداى تعالى صالح ع حجت گرفت و در باب ناقه وصيت آغاز كرد و گفت وَ يا قَوْمِ و اى گروه من هذِهِ ناقَةُ اللَّهِ اين ناقه است كه خداى خلق كرده لَكُمْ براى شما آيَةً در حالتى كه نشانه است بر قدرت او فَذَرُوها پس بگذاريد او را تَأْكُلْ تا بخورد و بچرد فِي أَرْضِ اللَّهِ در زمين خداى يعنى روزى او بر شما نيست و نفع او مر شما راست وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ و مرسانيد بوى بدى و آزارى كه اگر به بدى قصد وى كنيد فَيَأْخُذَكُمْ پس بگيرد شما را عَذابٌ قَرِيبٌ عذابى نزديك يعنى متعاقب به آزار او معذب گرديد و مهلت نيابيد فَعَقَرُوها پس پى كردند آن ناقه را و تفسير آن در سوره قمر بيايد ان‌شاءالله تعالى و بعد از عقر ناقه بچه او به بالاى كوه برآمده سه بانگ كرد صالح ع در ان وقت در ميان قوم نبود چون بيامد و حال با او تقرير كردند فَقالَ تَمَتَّعُوا پس گفت شما بزئيد و برخوريد از حيات خود فِي دارِكُمْ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ در سراهاى خود سه روز كه چهارشنبه و پنجشنبه و آدينه است و در روز شنبه عذاب بر شما فرود آيد ذلِكَ وَعْدٌ اين وعده است غَيْرُ مَكْذُوبٍ نه دروغ آورده‌اند كه روز چهارشنبه وى ايشان زرد شد و پنجشنبه سرخ گشت و آدينه سياه و شنبه عذاب نازل شد فَلَمَّا جاءَ پس آن هنگام كه آمد أَمْرُنا فرمان ما به عذاب ايشان نَجَّيْنا صالِحاً نجات داديم صالح را وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ و آنان را كه با او بودند از مؤمنان بِرَحْمَةٍ مِنَّا بفضل و بخشايشى از نزديك ما نه به عمل ايشان يعنى بمحض فضل و رحمت صالح و مؤمنان را از ان بلا برهانيديم وَ مِنْ خِزْيِ يَوْمِئِذٍ و از رسوائى آن روز مىشايد مراد روز قيامت باشد إِنَّ رَبَّكَ بتحقيق كه پروردگار تو هُوَ الْقَوِيُّ اوست توانا بر نجات مؤمنان الْعَزِيزُ غالب بر دشمنان بهلاك ايشان .