قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٤٦٩

سورة يونس

10 / 104

بگو اى مردمان اگر هستيد در شبه از دين من پس ( بشنويد ) عبادت نمىكنم آنان را كه شما مىپرستيد بجز خدا و ليكن عبادت مىكنم آن خدا را كه قبض ارواح شما مىكند و فرموده شد مرا كه باشم از مسلمانان ( 104 )

10 / 105

و فرموده شد آنكه راست كن روئى خود را براى دين حنيف شده و مباش از مشركان ( 105 )

10 / 106

و مخوان بجز خدا چيزى را كه سود نكند ترا و زيان نرساند به تو پس اگر بكنى باشى آنگاه از ستمكاران ( 106 )

10 / 107

و اگر برساند خدا به تو رنجى پس نيست بردارنده آن را مگر او و اگر خواهد در حق تو نعمتى پس نيست هيچ دفع‌كننده فضل او را مىرساندش بهر كه خواهد از بندگان خود و اوست آمرزنده مهربان ( 107 )

قُلْ بگو اى محمد ص يا أَيُّهَا النَّاسُ اى مردمان خطاب با اهل مكه است إِنْ كُنْتُمْ فِي شَكٍّ اگر هستيد شما در گمان مِنْ دِينِي از صحت دين من كه بيان كنم دين خود را براى شما فَلا أَعْبُدُ الَّذِينَ پس نمىپرستم آنان را كه تَعْبُدُونَ شما مىپرستيد مِنْ دُونِ اللَّهِ بجز خداى از اصنام و ملائكه وَ لكِنْ أَعْبُدُ اللَّهَ و ليكن پرستش مىكنم خداى را الَّذِي يَتَوَفَّاكُمْ آن خداى كه مىميراند شما را و تخصيص توفى به جهت تهديد است چه وفات اهل شرك ميعاد عذاب ايشان است وَ أُمِرْتُ و مأمور شده‌ام أَنْ أَكُونَ به‌آنكه باشم مِنَ الْمُؤْمِنِينَ از گرويدگان به احكام الهى و اخبار انبيا عليهم السلام وَ أَنْ أَقِمْ و ديگر امر كرده‌اند مرا يا وحى فرستاده‌اند به‌آنكه به‌پاى دار وَجْهَكَ عمل خود را لِلدِّينِ از براى دين يعنى خالص ساز آن را حَنِيفاً در حالتى كه مايل باشى از همه اديان بدين اسلام وَ لا تَكُونَنَّ و مباش مِنَ الْمُشْرِكِينَ از شرك‌آورندگان اين خطاب متوجه به غير آن حضرت است وَ لا تَدْعُ و مخوان مِنْ دُونِ اللَّهِ بجز خداى ما لا يَنْفَعُكَ آن چيزى را كه سود نه‌كند ترا خواندن او وَ لا يَضُرُّكَ و زيان نرساند به تو فروگذاشتن آن فَإِنْ فَعَلْتَ پس اگر بكنى يعنى بخوانى اين چنين چيزى را فَإِنَّكَ پس به درستى كه تو إِذاً مِنَ الظَّالِمِينَ آن هنگام از ظالمان باشى كه وضع دعا در غير موضع او كنى وَ إِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ و اگر برساند خداى به تو مرضى يا شدتى يا فقرى فَلا كاشِفَ لَهُ پس هيچ دفع‌كننده و بازدارنده نيست مر آن را إِلَّا هُوَ مگر او كه اللّه است وَ إِنْ يُرِدْكَ بِخَيْرٍ و اگر خواهد به تو صحت و راحت و غنا فَلا رَادَّ لِفَضْلِهِ پس هيچ دفع‌كننده و بازدارنده نيست مر آن فضل او را وضع فضل در موضع ضمير دليل است بر آنكه حق سبحانه متفضل است به ارادت خير بر بندگان خود بىاستحقاق از ايشان بيت

درويش تو در مصلحت خويش چه دانى * خوش باش گرت نيست كه بىمصلحتى نيست

يُصِيبُ بِهِ مىرساند فضل خود را مَنْ يَشاءُ به‌آنكه مىخواهد مِنْ عِبادِهِ از بندگان خود وَ هُوَ الْغَفُورُ و او است آمرزنده پس از غفران او به معصيت نااميد مشويد الرَّحِيمُ مهربان است پس به طاعت اميد در رحمت او بنديد .