قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٤٥٠

سورة يونس

10 / 27

و آنان را كه به عمل آوردند كردارهاى بد جزاى بدى به مثل آنست و بپوشد ايشان را خوارى نباشد ايشان را از خدا هيچ پناه‌دهنده گويا پوشانيده شده است روى ايشان را به پارهاى شب تاريك آمده اين جماعت اهل آتش‌اند ايشان آنجا جاويدباشندگانند ( 27 )

10 / 28

و بترسيد از روز كه برانگيزيم ايشان را همه يك جا بازگوئيم مشركان را بايستيد به جائى خود شما و آنان كه شما ايشان را شريك خدا ساخته‌ايد پس تفرقه اندازيم ميان ايشان و گويند شريكان ايشان كه شما ما را نمىپرستيد ( 28 )

10 / 29

پس بس است خدا گواه ميان ما و ميان شما هر آئينه ما بوديم از پرستش شما بىخبر ( 29 )

10 / 30

آنجا دريابد هر شخصى آنچه پيش فرستاده بود و رجوع گردانيده شوند بسوى خدا مالك حقيقى ايشان و گم شد از ايشان آنچه افترا مىكردند ( 30 )

وَ الَّذِينَ و پاداش آنان كه كَسَبُوا السَّيِّئاتِ كسب كردند بديها را چون شرك و كفر و نفاق جَزاءُ سَيِّئَةٍ پاداش بدى است بِمِثْلِها بمانند سيئه كه كرده‌اند نه زيادت بر آن وَ تَرْهَقُهُمْ و بپوشد ايشان را ذِلَّةٌ خوارى و رسوائى يعنى آثار مذلّت بر ايشان هويدا گردد ما لَهُمْ نيست مر ايشان را مِنَ اللَّهِ از عذاب خداى مِنْ عاصِمٍ هيچ نگاه‌دارنده يعنى هيچ‌كس عذاب از ايشان بازندارد كَأَنَّما أُغْشِيَتْ گويا كه پوشيده شده است وُجُوهُهُمْ رويهاى ايشان قِطَعاً مِنَ اللَّيْلِ به پارهائى از شب مُظْلِماً در حالتى كه تاريك بود يعنى سياه گردد رويهاى ايشان از غم و اندوه چون شب تيره أُولئِكَ آن گروه كه كاسب سيّئات‌اند يعنى مشركان و منافقان أَصْحابُ النَّارِ ملازمان دوزخ‌اند هُمْ فِيها ايشان در آتش خالِدُونَ جاويدباشندگانند يعنى هرگز روى رهائى از عذاب ندارند وَ يَوْمَ نَحْشُرُهُمْ و بترسيد از ان روز كه حشر كنيم نيكان و بدان را جَمِيعاً همه ايشان را ثُمَّ نَقُولُ پس گوئيم لِلَّذِينَ أَشْرَكُوا مر آنان را كه شرك آوردند مَكانَكُمْ بايستيد بر جائيهاى خود أَنْتُمْ وَ شُرَكاؤُكُمْ شما و شريكان شما كه بدون من پرستيده‌ايد يعنى بتان تا ببينيد كه با شما چه مىكنم فَزَيَّلْنا پس جدا كنيم بَيْنَهُمْ ميان كفّار و معبودان ايشان و بپرسيم از كافران كه چرا پرستش بتان كرديد گويند كه ايشان ما را به عبادت خود فرموده‌اند حق سبحانه بتان را به سخن آرد وَ قالَ شُرَكاؤُهُمْ و گويند شريكان ايشان يعنى اصنام ما كُنْتُمْ إِيَّانا تَعْبُدُونَ نبوديد شما كه ما را پرستيده باشيد بلكه شما هواى خود را پرستش مىكرديد أ فرايت من اتخذ الهه هواه و در ينابيع آورده است كه كافران آغاز جدال نموده گويند نه چنينست بلكه شما ما را به پرستش خود امر كرده‌ايد بتان گويند فَكَفى بِاللَّهِ شَهِيداً پس بسنده است خداى گواه بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمْ ميان ما و شما إِنْ كُنَّا به درستى كه بوديم ما عَنْ عِبادَتِكُمْ از پرستش شما لَغافِلِينَ هر آئينه بىخبران زيرا كه نمىديديم و نمىشنيديم و عقل و فهم نمىداشتيم هُنالِكَ در ان مقام تَبْلُوا بيازمايد يعنى بيابد و بچشد كُلُّ نَفْسٍ هر نفسى ما أَسْلَفَتْ آنچه از پيش فرستاده است از اعمال يعنى نفع و ضرر آن را به معاينه بيند وَ رُدُّوا و بازگردانيده شوند همه نفسها إِلَى اللَّهِ بسوى ثواب و عقاب خداى مَوْلاهُمُ الْحَقِّ كه خداوند ايشان است در حقيقت يا متولى امور ايشان به راستى وَ ضَلَّ عَنْهُمْ و گم گردد از كافران ما كانُوا يَفْتَرُونَ آنچه هستند كه افترا مىكنند از شفاعت بتان و حال آنكه بتان از ايشان بيزارى مىنمايند .