قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٤١٤

سورة التّوبة

9 / 52

بگو انتظار نمىبريد در حق ما الا يكى از دو خصلت نيك را و ما انتظار مىكشيم در حق شما كه برساند خدا بشما عذاب را از نزديك خود يا بدست ما پس انتظار كشيد هر آئينه ما با شما منتظرانيم ( 52 )

9 / 53

بگو اى منافقان خرج كنيد به خوشى يا ناخوشى هرگز قبول كرده نخواهد شد از شما هر آئينه شما هستيد قوم فاسقان ( 53 )

9 / 54

و بازنداشت ايشان را از آنكه قبول كرده شود از ايشان خرج ايشان الا آنكه ايشان كافر شدند به خدا و رسول او و نمىآيند به نماز مگر كاهلى كنان و خرج نمىكنند مگر ناخواهان ( 54 )

قُلْ بگو اى محمد مر ايشان را هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنا آيا چشم مىداريد بما يعنى انتظار نمىبريد كه بما رسد إِلَّا إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ مگر يكى از دو چيز نيكو كه نصرت است اگر بكشيم و شهادت است اگر كشته شويم وَ نَحْنُ و ما نَتَرَبَّصُ بِكُمْ چشم مىداريم بشما يكى از دو چيز أَنْ يُصِيبَكُمُ اللَّهُ آنكه برساند بشما خداى بِعَذابٍ مِنْ عِنْدِهِ عذابى از نزديك خود چون صيحه و رجف و خسف تا هلاك شويد أَوْ بِأَيْدِينا يا برساند بشما عذابى به دستهاى ما كه شما را بسبب كفر بقتل رسانيم فَتَرَبَّصُوا پس انتظار بريد آن را كه بما مىخواهيد إِنَّا مَعَكُمْ مُتَرَبِّصُونَ به درستى كه ما بشما منتظرانيم آن را كه با شما مىخواهيم آورده‌اند كه جند بن قيس با حضرت رسالت‌پناه عليه الصلاة و السلام گفت من اجازت تخلف مىطلبم چه آمدن من بحرب بنى الاصفر متعذرست اما لشكرى ترا بمال خود مددگارى مىنمايم آيت آمد كه قُلْ بگو اى محمد ص در جواب او أَنْفِقُوا نفقه كنيد امرست بمعنى خبر يعنى چون نفقه كنيد طَوْعاً خواه بطوع و رغبت أَوْ كَرْهاً و خواه به كره و نفرت به‌هيچ‌وجه لَنْ يُتَقَبَّلَ مِنْكُمْ قبول كرده نخواهد شد از شما إِنَّكُمْ كُنْتُمْ هر آئينه شما به درستى كه شما هستيد قَوْماً فاسِقِينَ گروهى بيرون رفتگان از دائره اسلام و نفقه كافران قبول نيست وَ ما مَنَعَهُمْ و بازنداشت ايشان را أَنْ تُقْبَلَ مِنْهُمْ از آنكه قبول كرده شود از ايشان نَفَقاتُهُمْ نفقهاى ايشان إِلَّا أَنَّهُمْ مگر آنكه ايشان كَفَرُوا بِاللَّهِ كافر شدند به خدا وَ بِرَسُولِهِ و بفرستاده وى وَ لا يَأْتُونَ الصَّلاةَ و نمىآيند به نماز و جماعت پيغمبر ص إِلَّا وَ هُمْ كُسالى مگر كه ايشان كاهلانند يعنى به نماز مىآيند به كسالت و كراهت نه بصدق و ارادت وَ لا يُنْفِقُونَ و نفقه نمىكنند در راه خداى إِلَّا وَ هُمْ كارِهُونَ مگر كه ايشان ناخواهانند يعنى به كراهت نفقه مىكنند زيرا كه به اداى آن اميد ثواب ندارند و به ترك آن از عقاب و عتاب نمىترسند .