قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٧
سورة التّوبة
9 / 32
مىخواهند كه فرونشانند نور خدا را به دهان خودشان و قبول نكند خدا الّا آنكه تمام سازد نور خود را و اگر چه ناخوش شوند كافران ( 32 )
9 / 33
همونست آنكه فرستاد پيغامبر خود را بهدايت و دين راست تا غالب كندش بر اديان همه آن اگر چه ناخوش شوند مشركان ( 33 )
9 / 34
اى مسلمانان هر آئينه بسيارى از دانشمندان اهل كتاب و زاهدان اهل كتاب مىخورند اموال مردمان را بباطل و بازمىدارند از راه خدا و آنان كه ذخيره مىكنند زر و نقره را و خرج نمىنمايند آن را در راه خدا پس بشارت ده اين جماعت را به عذاب دردناك ( 34 )
يُرِيدُونَ مىخواهند جهودان و ترسايان أَنْ يُطْفِؤُا كه فرونشانند نُورَ اللَّهِ نور خداى را كه قرآن است يا نبوّت محمد ص مصطفى يا حجت روشن بر تقدس و تنزه او از زن و فرزند بِأَفْواهِهِمْ بباد دهنهاى خويش يا به تكذيبى كه بر زبان خويش مىرانند وَ يَأْبَى اللَّهُ و نمىخواهد خداى و نمىپسندند إِلَّا أَنْ يُتِمَّ مگر آنكه تمام گرداند نُورَهُ دين روشن خود را به اعلاى اعلام توحيد وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ و اگرچه كاره باشند آن را كافران و درين معنى گفته‌اند شعر
يريد الجاحدون ليطفوه * و يا بى اللّه الا ان يتمه
بيت
چراغى را كه ايزد برفروزد * كسى كش پف زند سبلش بسوزد
پس بيان اتمام نور مىكند و مىفرمايد هُوَ الَّذِي اوست آن خداوندى كه بفضل شامل خود أَرْسَلَ رَسُولَهُ فرستاد فرستاده خود را كه محمد است بِالْهُدى به قرآن كه محض هدايت است وَ دِينِ الْحَقِّ و بدين درست كه اسلام است و ارسال براى آن بود كه لِيُظْهِرَهُ تا ظاهر و غالب گرداند دين خود را عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ بر همه دينها و منسوخ سازد احكام آنها را و آن بعد از نزول عيسى خواهد بود كه بر روى زمين جز دين اسلام نماند وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ و اگرچه كراهت دارند مشركان مر اين صورت را يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد إِنَّ كَثِيراً به درستى كه بسيارى مِنَ الْأَحْبارِ وَ الرُّهْبانِ از علماء و زهاد يهود و نصارى لَيَأْكُلُونَ هر آئينه مىخورند أَمْوالَ النَّاسِ مالهاى مردمان بِالْباطِلِ به رشوت در حكم وَ يَصُدُّونَ و بازميدارند خلق را عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ از دين خداى يعنى منع مىكنند از دخول در اسلام وَ الَّذِينَ و آنان كه از اهل كتاب و غير ايشان از روى خرص و بخل يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ گنج مىنهند زر را وَ الْفِضَّةَ و نقره را وَ لا يُنْفِقُونَها و نفقه نمىكنند آن گنج‌ها را فِي سَبِيلِ اللَّهِ در راه خداى يعنى زكات نمىدهند چه در خبر آمده كه ما ادّى زكاته فليس بكنز آنچه زكات او داده‌اند آن گنج نيست يعنى گنجى كه بر آن وعيدى مترتب باشد و وعيد آن است كه فرمود فَبَشِّرْهُمْ پس بشارت ده گنج نهندگان زكات تا دهندگان را بِعَذابٍ أَلِيمٍ بعذابى دردناك .