قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩

سورة البقرة

2 / 128

اى پروردگار ما و بكن ما را فرمانبردار خودت و از اولاد ما بكن گروهى منقاد خودت و بنما ما را طريق عبادتهاى ما و به مهربانى بازآى بر ما هر آئينه توئى بازآينده مهربان ( 128 )

2 / 129

اى پروردگار ما و بفرست در ميان ايشان پيغامبرى از ايشان بخواند بر ايشان آيتهاى تو و بياموزد ايشان را كتاب و علم و پاك كند ايشان را هر آئينه توئى توانا دانا ( 129 )

2 / 130

و كيست كه رو بگرداند از كيش ابراهيم مگر آنكه نشناخت نفس خود را و هر آئينه برگزيديم او را درين سراى و هر آئينه او در سراى ديگر از شايستگان است ( 130 )

2 / 131

آنگاه كه گفت او را پروردگار او كه منقاد شو گفت منقاد شدم پروردگار عالمها را ( 131 )

رَبَّنا اى خداوند ما وَ اجْعَلْنا و گردان ما هر دو را مُسْلِمَيْنِ ثابت بر اسلام ، و استسلام يا موحد و مخلص لَكَ مر ترا وَ مِنْ ذُرِّيَّتِنا و گردان از فرزندان ما أُمَّةً گروهى مُسْلِمَةً لَكَ گردن نهاده و منقاد شده مر ترا وَ أَرِنا بنماى ما را مَناسِكَنا مواضعى كه در آن افعال حج بجاى بايد آورد چون ميقات براى احرام و عرفات براى وقوف و منا براى قربان وَ تُبْ عَلَيْنا و از ما درگذران اگر در عمل قصورى و تقصيرى واقع شده إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ و به تحقيق توئى پذيرنده توبه مقصران الرَّحِيمُ و بخشنده بر گنهكاران رَبَّنا اى پروردگار ما وَ ابْعَثْ فِيهِمْ و برانگيز در ميان ذريت ما يا امت مسلمه و مبعوث گردان رَسُولًا مِنْهُمْ فرستاده از ايشان و به زبان ايشان تا ذريت مرا عربى و شرفى باشد بدان رسول يَتْلُوا عَلَيْهِمْ بخواند بر ايشان آياتِكَ كتاب ترا تا بيان كند نشانهاى وحدانيت تو به ايشان وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ بياموزاند ايشان را قرآن وَ الْحِكْمَةَ و معانى آن تا بيان كند آنچه درو هست از امر و نهى و حلال و حرام وَ يُزَكِّيهِمْ و پاك گرداند ايشان را از گناه بسبب بيان شرايع و احكام إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ به درستى كه توئى توانا و غالب و قادر بر اجابت دعاى ما الْحَكِيمُ توئى دانا محكم‌كار حق سبحانه اين دعا را نيز بعز اجابت مقرون ساخته حضرت رسالت‌پناه ص را از اولاد اسماعيل ع مبعوث گردانيد و نكته أنا دعوة ابى ابراهيم اشارت بر اين است وَ مَنْ يَرْغَبُ و كيست كه باز گردد استفهام براى استبعاد و انكار است يعنى هيچ كس باز نه‌گردد عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ از كيش ابراهيم إِلَّا مَنْ سَفِهَ مگر كسى كه خوار گرداند نَفْسَهُ نفس خود را يا هلاك سازد يا سفيه و بىخرد باشد در نفس خود وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ و هرآئينه ما برگزيديم ابراهيم را فِي الدُّنْيا درين سراى بكرم و فتوت يا بشرف نبوّت ، يا به عبادت و خلت يا به عمارت خانه كعبه وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ و به درستى كه او در ان سراى لَمِنَ الصَّالِحِينَ از جمله فيروزىيافتگان است بصلاح و بفلاح إِذْ قالَ لَهُ ياد كن آن وقت كه گفت مر ابراهيم را رَبُّهُ پروردگار او أَسْلِمْ گردن نه فرمان مرا يا تسليم شود هرچه از مجارى قضا بر تو جارى گردد قالَ أَسْلَمْتُ گفت ابراهيم كه تسليم كردم خود را لِرَبِّ الْعالَمِينَ به پرورنده عالميان تا هرچه خواهد كند فان شاء احيانى و ان شاء اماتنى بيت

بگذاشته‌ام مصلحت خويش بدوست * كز دوست به من هر چه رسد بس نيكوست .