قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٣

سورة الاعراف

7 / 202

و برادران كافران مىكشند ايشان را در گمراهى و هرگز بازنمىايستند ( 202 )

7 / 203

و يا محمد ص چون نمىآرى نزديك ايشان آيتى مىگويند چرا از طرف خود انشا نمىكنى او را بگو جزين نيست كه پيروى مىكنم آنچه فرودآورده شده است بسوى من از پروردگار من اين قرآن نشانهاست آمده از پروردگار شما و هدايت و بخشايش است مرقوم مؤمنان را ( 203 )

7 / 204

و چون خوانده شود قرآن پس گوش نهيد بسوى آن و خاموش باشيد تا مهربانى كرده شود بر شما ( 204 )

7 / 205

و ياد كن پروردگار خود را در ضمير خود بزارى و ترس‌كارى و ياد كن پروردگار خود را بكلام پست‌تر از بلندآوازى بامداد و شبانگاه و مباش از غافلان ( 205 )

وَ إِخْوانُهُمْ و برادران كفّار كه شياطين‌اند يَمُدُّونَهُمْ مىكشند كافران را فِي الغَيِّ در گمراهى و غوايت را در چشم ايشان مىآرايند ثُمَّ لا يُقْصِرُونَ پس باز نمىايستند از اضلال ايشان و دست تصرّف از ايشان كوتاه نمىكنند وَ إِذا لَمْ تَأْتِهِمْ و چون نيارى تو اى محمد ص به كافران بِآيَةٍ بآيتى از قرآن مقارن طلب ايشان قالُوا گويند لَوْ لا اجْتَبَيْتَها چرا بر هم نبافتى و برنگزيدى آن آيت را از پيش خود و در تبيان آورده كه اهل مكه بر سبيل تعنّت آيتهاى قرآنى مىطلبيدند چون در نزول آن تاخيرى واقع شدى از روى استهزا گفتندى چرا احداث و انشا نكردى چنانچه ديگر آيت‌ها را اين آيت نازل شد و امر آمد كه قُلْ بگو اى محمد ص إِنَّما أَتَّبِعُ جزين نيست كه من پيروى مىكنم ما يُوحى إِلَيَّ آن چيزى را كه وحى كرده مىشود به من مِنْ رَبِّي از آفريدگار من و من بربافنده و سازنده قرآن نيستم هذا اين قرآن بَصائِرُ دليلها و حجتهاست كه بدان حق ديده و صواب دريافته شود مِنْ رَبِّكُمْ فرود آمده از پروردگار شما وَ هُدىً و راه نماينده است وَ رَحْمَةٌ و بخشاينده يا هدايت و رحمت است لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ براى گروهى كه مىگروند به خداى و رسول وى در اسباب نزول آورده كه جوانى انصارى در عقب رسول صلعم نماز مىگذارد و هر چه آن حضرت ص قرائت مىفرمود او نيز مىخواند آيت آمد كه وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ و چون خوانده شود قرآن در نماز فَاسْتَمِعُوا لَهُ پس بشنويد مر آن را وَ أَنْصِتُوا و خاموش باشيد و با امام تلاوت مكنيد لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ شايد كه رحمت كرده شويد ظاهر لفظ مقتضى وجوب استماع قرائت قرآن است هرجا كه خوانند اما عامه علما برآنند كه در خارج صلاة مستحبست و گفته‌اند مراد انصات است براى خطبه امام در روز جمعه و خطبه مشتمل مىباشد بر آيتى از قرآن وَ اذْكُرْ و ياد كن اى محمد رَبَّكَ پروردگار خود را فِي نَفْسِكَ در دل خود تَضَرُّعاً به زارى وَ خِيفَةً و به ترسكارى زارى به اميد فضل او و ترس‌كارى از بيم عدل او وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ و بخوان او را خواندنى فرودتر از آواز بلند و آشكارا يعنى ميان سر و جهر بِالْغُدُوِّ در بامداد وَ الْآصالِ و شبانگاه مراد دوام ذكر است يا آنكه اين دو وقت افضل و اشرف‌ترين اوقات شبانه روز است وَ لا تَكُنْ و مباش خطاب با حضرت رسالت‌پناه ص است و مراد امت‌اند يعنى مباشيد مِنَ الْغافِلِينَ از جمله بىخبران از ذكر خدا اگرچه ظاهر خطاب به آن حضرت ص است اما در حقيقت خطاب بجميع امت اوست كه مىفرمايد كه از من غافل مباشيد و بعضى ازين امت در تحت اين خطاب درآمده در نيمه ، شبها از خداى تعالى التماس به اين ذكر نموده به سعادت شعور و حضور مع اللّه مستسعد گشته بدوام آگاهى مشرف شده‌اند و ذكر و طاعت ايشان دائم در دلست و ظاهر نيست چون طريقه سنّيه خواجه‌هاى نقشبند قدس اسرار هم آورده‌اند كه كفار مكّه تعظّم مىنمودند از سجده نمودن مر خدا را و تنفر نموده مىگفتند أ نسجد لما تامرنا و زادهم نفورا حق سبحانه مىفرمايد كه اى محمد ص اگر كافران از سجود من سركشى مىكنند .