قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٤

سورة الأنعام

6 / 129

و همچنين مسلّط مىكنيم بعض ستمكاران را بر بعض بشامت آنچه مىكردند ( 130 )

6 / 130

اى گروه جن و انس آيا نيامدند بشما پيغامبران از جنس شما مىخواندند بر شما آيات مرا و بيم مىكردند شما را از ملاقات اين روز شما گويند اعتراف كرديم بر خويشتن و فريب داده بود ايشان را زندگانى دنيا و گواهى دادند بر خويشتن كه ايشان كافر بودند ( 131 )

6 / 131

اين ارسال رسل بسبب آنست كه هرگز پروردگار تو هلاك‌كننده شهرها نباشد به جزاى ظلم درحالىكه اهل آنها غافل باشند ( 132 )

6 / 132

و هر شخص را مرتبه‌هاست از اجر آنچه كردند و نيست پروردگار تو بىخبر از آنچه به عمل مىآرند ( 133 )

وَ كَذلِكَ و همچنان‌كه فرومىگذاريم كفار جن و انس را نُوَلِّي مسلّط مىگردانيم بَعْضَ الظَّالِمِينَ بَعْضاً بعضى از ظالمان را بر بعضى در دنيا ودا مىگذاريم برخى را بر برخى مالك ابن دينار رحمه اللّه فرموده كه در يكى از كتب الهى خوانده‌ام كه حق سبحانه فرموده كه نيست مىگردانيم دشمنان خود را به دشمنان خود و باز ايشان را به دوستان خود و اشهر آنست كه توليت در آخرت خواهد بود يعنى ظلمه جن و انس را با هم گذاريم تا دانند كه هيچ يك نفع به ديگرى نمىتواند رسانيد و اين صورت واقع مىشود بِما كانُوا يَكْسِبُونَ به‌آنچه ايشان كسب مىكنند از معاصى و مناهى بار ديگر حق تعالى خطاب مىكند از روى توبيخ كه يا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ اى گروه ديوان و آدميان أَ لَمْ يَأْتِكُمْ آيا بشما نيامد يعنى آمد رُسُلٌ مِنْكُمْ پيغمبران از شما اگرچه پيغمبر جز از آدميان نبوده امان چون انس را با جن جمع كرد خطاب صحيح است و گفته‌اند از جنس جن رسل بديشان مبعوث بوده و جمهور برآنند كه رسل جن را نذر گويند و ايشان رسل رسولان‌اند بجن همچنان‌كه هفت نفر از جن پيغام حضرت ع بقوم خود رسانيدند قال اللّه تعالى و لوالى قومهم منذرين و بر هر تقديرى حق سبحانه مىگويد آيا نيامدند بشما رسولان براى دعوت شما يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ بخواندند بر شما آياتِي آيتهاى كتاب مرا وَ يُنْذِرُونَكُمْ و بيم كردند شما را لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا ديدن اين روز كه قيامتست قالُوا گويند در جواب كه شَهِدْنا عَلى أَنْفُسِنا گواهى مىدهيم بر نفسهاى خود يعنى اعتراف مىكنيم بكفر و استحقاق عذاب وَ غَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا و حال آنست كه فريفته كرده بود ايشان را زندگانى دنيا تا از بعث و نشر فراموش كردند و چون به عرصه محشر آمدند به گناه خود معترف شدند وَ شَهِدُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ و گواهى دادند بر نفسهاى خود أَنَّهُمْ كانُوا كافِرِينَ آنكه ايشان بودند كافران ذلِكَ اين فرستادن رسولان أَنْ لَمْ يَكُنْ رَبُّكَ براى آنست كه نيست آفريدگار تو مُهْلِكَ الْقُرى هلاك‌كننده ساكنان ديهها و شهرها بِظُلْمٍ به سبب ظلمى كه كنند وَ أَهْلُها غافِلُونَ و حال آنكه اهل ديهها و شهرها غافلان باشند يعنى پيغمبرى بديشان نيامده باشد و ايشان را از خدا و قيامت خبر نداده و بزرگان گفته‌اند كه استيصال هيچ قوم نباشد الا بعد از تقديم وعيد و اگرنه ايشان را بر حق حجت رسد كه لو لا ارسلت الينا رسولا فنتبع آياتك چرا رسولى نفرستادى بسوى ما تا پيروى مىكرديم وَ لِكُلٍّ دَرَجاتٌ و مر هر عمل‌كننده را مراتب است در ثواب و عقاب مِمَّا عَمِلُوا از براى عملهاى كه كرده‌اند وَ ما رَبُّكَ و نيست پروردگار تو بِغافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ بىخبر از آنچه مردمان مىكنند از خير و شر .