قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٣

سورة الأنعام

6 / 125

پس هر كرا خدا خواهد كه هدايت كندش گشاده كند سينهء او را براى اسلام و هر كرا خواهد كه گمراه كندش تنگ كند سينهء او را در نهايت تنگى گويا بالا مىرود در آسمان و همچنين مىاندازد خدا ناپاكى را بر كسانى كه ايمان نمىآرند ( 126 )

6 / 126

و اين اسلام راه پروردگار تست راست آمده هر آئينه تفصيل كرديم نشانها را براى گروهى كه پندپذير مىشوند ( 127 )

6 / 127

ايشان‌راست سراى سلامتى يعنى بهشت نزديك پروردگار ايشان و او كارساز ايشانست بسبب آنچه مىكردند ( 128 )

6 / 128

و روز كه حشر كند خدا ايشان را همه يك‌جا گويد اى گروه جن تابع خود بسيار گرفتيد از مردمان و گفتند دوستان ايشان از آدميان اى پروردگار ما بهره‌مند شد بعض ما از بعض و رسيديم بميعاد خويش كه معيّن كرده بودى براى ما گويد خدا آتش جاى شما است جاويدان آنجا ليكن آنچه خدا خواسته بودنيست هر آئينه پروردگار تو استواركار داناست ( 129 )

فَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ پس هر كرا خواهد خدا أَنْ يَهْدِيَهُ آنكه او را راه نمايد و بطريق حق شناسا گرداند يَشْرَحْ صَدْرَهُ بگشايد دل او را لِلْإِسْلامِ براى قبول كردن اسلام وَ مَنْ يُرِدْ و هر كرا خواهد أَنْ يُضِلَّهُ آنكه فروگذارد او را و از طريق ايمان بگرداند يَجْعَلْ صَدْرَهُ گرداند دل او را ضَيِّقاً تنگ حَرَجاً سخت به مثابه كه سرباز زند از سخن حق و ابا كند كَأَنَّما يَصَّعَّدُ گويا كه بالا مىرود فِي السَّماءِ در آسمان يعنى مىگريزد از قبول حق و مىخواهد كه به آسمان رود اين غايت تباعد است در گريختن كَذلِكَ همچنان‌كه تنگ مىگرداند دل كافران را يَجْعَلُ اللَّهُ مىگمارد خدا الرِّجْسَ عذاب يا لعنت را عَلَى الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بر دلهاى آنان كه نمىگروند و توحيد را تصديق نمىكنند وَ هذا و اين اسلام صِراطُ رَبِّكَ راهيست پسنديده پروردگار تو مُسْتَقِيماً در حالتى كه راست است و درو كجى نيست قَدْ فَصَّلْنَا الْآياتِ به درستى كه بيان كرديم آيات قرآن را لِقَوْمٍ يَذَّكَّرُونَ براى گروهى كه پند مىپذيرند لَهُمْ دارُ السَّلامِ مر اين پندپذيران راست بهشت عِنْدَ رَبِّهِمْ ذخيره نزديك خداى وَ هُوَ وَلِيُّهُمْ و او ناصر ايشانست در دنيا و متولى ثواب ايشان در عقبى بِما كانُوا يَعْمَلُونَ بسبب آنچه كردند از تصديق كتاب و پيغمبر ص وَ يَوْمَ يَحْشُرُهُمْ و ياد كن روزى را كه حشر كنيم ايشان را و حفص يحشرهم خواند يعنى خدا جمع كند جن و انس را جَمِيعاً همه ايشان را پس گويد يا مَعْشَرَ الْجِنِّ اى گروه ديوان قَدِ اسْتَكْثَرْتُمْ به درستى كه بسيار يافتيد مِنَ الْإِنْسِ از آدميان كه باغوا تابع خود ساختيد وَ قالَ أَوْلِياؤُهُمْ و گويند دوستان شياطين مِنَ الْإِنْسِ از آدميان يعنى آنها كه فرمان ايشان بردند رَبَّنَا اسْتَمْتَعَ اى پروردگار ما برخوردارى يافت بَعْضُنا بِبَعْضٍ بعضى از ما به بعضى ديگر ، برخوردارى انس از جن آنست كه ايشان را به آرزوهاى نفس راهها نمودند و تمتع جن بانس آنكه مطيع و منقاد ايشان شدند امام ابو منصور ماتريدى رحمه اللّه فرمود كه استمتاع ايشان آنست كه در معصيت معاون يكديگراند ديوان آدميان را به گناه مىخوانند و آدميان دعوت ديوان را اجابت مىكنند وَ بَلَغْنا و ديگر گويند كه الهى باستمتاع رسيديم أَجَلَنَا الَّذِي أَجَّلْتَ لَنا بدان وقتى كه براى ما مقرر كرده بودى مراد برانگيختنست از قبور يعنى مبعوث شديم اكنون حال ما چگونه خواهد بود قالَ گويد خداى النَّارُ مَثْواكُمْ آتش است آرامگاه شما خالِدِينَ فِيها در حالتى كه جاويد باشيد در آتش إِلَّا ما شاءَ اللَّهُ مگر آنچه خواهد خداى كه شما را از آتش بزمهرير نقل كند إِنَّ رَبَّكَ به درستى كه پروردگار تو حَكِيمٌ خداوند حكمتست در آنچه كند با جن و انس عَلِيمٌ داناست باعمال و احوال ايشان .