قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٥

سورة المائدة

5 / 108

اين اسلوب نزديك‌تر است به آنكه بيارند گواهى را بر وجه آن يعنى بر وجه كه بايد در گواهى دادن يا بترسند از آنكه رد كرده شود سوگندها بعد سوگندهاى ايشان و بترسيد از خدا و بشنويد حكم او را و خدا راه نمىنمايد گروه فاسقان را ( 108 )

5 / 109

ياد كن آن روز كه جمع كند خدا پيغامبران را پس بگويد چه جواب داده شد شما را گويند هيچ دانش نيست ما را هر آئينه توئى دانندهء امور پنهانى ( 109 )

5 / 110

آن وقت كه گويد خداى تعالى اى عيسى پسر مريم ياد كن نعمت مرا بر خويش و بر والدهء خويش چون قوت دادم ترا بروح القدس يعنى بركات حظيرة القدس سخن مىگفتى با مردمان در گهواره و در حالت معمرى و چون آموختم ترا كتاب و دانش و توريت و انجيل و چون پيدا مىكردى

ذلِكَ اين حكم كه كرديم از ردّ يمين بشاهد أَدْنى نزديك‌تر است أَنْ يَأْتُوا به‌آنكه بيايند گواهان بِالشَّهادَةِ بگواهى عَلى وَجْهِها بر وجهى كه حق آنست أَوْ يَخافُوا و نزديك‌تر است به‌آنكه بترسند أَنْ تُرَدَّ أَيْمانٌ از آنكه رد كرده شود سوگند بر مدعيان بَعْدَ أَيْمانِهِمْ بعد از سوگند ايشان خورده‌اند و مدعى سوگند خورد و ايشان بظهور خيانت و سوگند دروغ رسوا شوند وَ اتَّقُوا اللَّهَ و بترسيد از خداى به خوردن سوگند دروغ وَ اسْمَعُوا و بشنويد امر خداى را بسمع اجابت وَ اللَّهُ و خداى لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ راه نه‌نمايد فاسقان را كه خائنان و گواهان دروغ‌اند يَوْمَ يَجْمَعُ اللَّهُ الرُّسُلَ ياد كنيد روزى را كه خداى جمع گرداند پيغمبران را فَيَقُولُ پس گويد مر ايشان را ما ذا أُجِبْتُمْ بچه چيز اجابت كرده شديد يعنى قوم شما شما را در چه چيز اجابت كرده‌اند وقتى كه ايشان را بتوحيد دعوت كرديد سؤال براى توبيخ منكرانست يا به جهت اداى شهادت انبياء بر مؤمنان و امت ايشان قالُوا گفتند پيغمبران لا عِلْمَ لَنا هيچ علمى نيست ما را در جنب علم تو يا هيچ دانشى نيست ما را به چيزى الا آنكه تو او را به از ما مىدانى إِنَّكَ أَنْتَ به درستى كه توئى عَلَّامُ الْغُيُوبِ داننده نهانيها پس تو مىدانى كه با ما چه ظاهر كردند بر زبان و چه در دل نهان داشتند و چه چيز اجابت نمودند و چه چيز را انكار كردند إِذْ قالَ اللَّهُ يا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ ياد كن اى محمد صلى اللّه عليه و سلّم چون گفت خداى عيسى پسر مريم را اذْكُرْ نِعْمَتِي ياد كن نعمت مرا كه افاضت كردم عَلَيْكَ وَ عَلى والِدَتِكَ بر تو و بر مادر تو إِذْ أَيَّدْتُكَ ياد آر كه چون تقويت كردم ترا بِرُوحِ الْقُدُسِ بجبرئيل يا بكلامى كه بدان احياى دين كردى يا احياى موتى و گفته‌اند روح القدس انجيل است تُكَلِّمُ النَّاسَ سخن مىگوئى با مردم فِي الْمَهْدِ در گهواره و آن معجزه تو بود وَ كَهْلًا و سخن گوئى در حالت كهولت يعنى كلام تو در حالت طفوليّت و كهولت از روى فصاحت و بلاغت يك سال‌ست بدين آيت استدلال مىكنند بر نزول عيسى عليه السلام چه باتفاق علما قبل از سن كهولت به آسمان رفته و در همان سن نازل خواهد شد و در زمين بسن كهولت خواهد رسيد وَ إِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتابَ و ديگر ياد كن اى عيسى چون بياموختم ترا كتاب يعنى كتابت و خط وَ الْحِكْمَةَ و فهم چيزها وَ التَّوْراةَ وَ الْإِنْجِيلَ و معانى و حقائق توريت و انجيل وَ إِذْ تَخْلُقُ و ياد كن آن را كه مىسازى .