قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٥

سورة النّساء

4 / 112

و هر كه بكند خطائى يا گناهى باز تهمت كند به آن بىگناهى را پس بر خود برداشت افترا و گناه ظاهر را ( 112 )

4 / 113

و اگر نبودى فضل خدا بر تو و بخشائش او قصد كرده بودند گروهى از ايشان كه گمراه كنند ترا و گمراه نمىكنند مگر خويشتن را و هيچ زيان نرسانند به تو و فرودآورده است خدا بر تو كتاب و دانش و آموخته است ترا آنچه نمىدانستى و هست فضل خدا بر تو بزرگ ( 113 )

4 / 114

نيست خوبى در بسيارى از مشورت پنهانى ايشان ليكن خوبى در مشورت كسىست كه فرمايد به صدقه يا به كار پسنديده يا بصلاح كارى ميان مردمان و هر كه اين كند بطلب خوشنودى خدا بدهيمش مزد بزرگ ( 114 )

وَ مَنْ يَكْسِبْ خَطِيئَةً و هر كه بكند گناهى صغيره يا آنچه به خطا واقع شود أَوْ إِثْماً يا گناهى كبيره آنچه بعمد ازو صادر گردد ثُمَّ يَرْمِ بِهِ پس تهمت كند به آن گناه بَرِيئاً بىگناهى را چنانچه طعمه نسبت بزيد يهودى كرد فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتاناً پس به درستى كه برداشت دروغى را كه از ان متحير و مبهوت مىشوند بىگناهان وَ إِثْماً مُبِيناً و ديگر حامل شد گناه ظاهر را وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ و گرنه فضل خدا بود عَلَيْكَ بر تو كه وحى فرستاد و ترا از حقيقت آن مهم اعلام داد وَ رَحْمَتُهُ و بخشايش او كه ترا از قصد عذاب زيد و تصديق طعمه منصرف ساخت لَهَمَّتْ طائِفَةٌ هرآئينه قصد كرده بودند گروهى مِنْهُمْ از بنى ظفر أَنْ يُضِلُّوكَ به‌آنكه ترا بگردانند از حكم راست وَ ما يُضِلُّونَ و در خطا و ضلالت نمىاندازند إِلَّا أَنْفُسَهُمْ مگر نفسهاى خود را چه و بال اين عمل عايد بديشان است وَ ما يَضُرُّونَكَ مِنْ شَيْءٍ و ترا زيان نمىتوانند رسانيد به هيچ‌چيز چه تو در پناه عصمت خدائى وَ أَنْزَلَ اللَّهُ و فروفرستاد خدا عَلَيْكَ الْكِتابَ بر تو قرآن را وَ الْحِكْمَةَ و بيان احكام آن را وَ عَلَّمَكَ و درآموزانيده است ترا ما لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ آنچه نبودى كه به خود بدانى از خفيّات امور و مكنونات ضمائر و جمهور گفته‌اند آن علم است به ربوبيت حق و جلال او و شناختن عبوديت نفس و قدر حال او و در بحر الحقائق مىفرمايد كه آن علم ما كان و ما سيكون است كه حق سبحانه در شب اسراء بدان حضرت عطا فرموده چنانچه در احاديث معراجيه آمده است كه در زير عرش بودم قطره در حلق من ريختند فعلمت بها ما كان و ما سيكون پس دانستم آنچه بود و آنچه خواهد بود وَ كانَ فَضْلُ اللَّهِ و هست فضل خدا عَلَيْكَ عَظِيماً بر تو بزرگ چه هيچ فضلى اعظم از نبوت كامله كه ترا هست نيست لا خَيْرَ نيست نيكوئى فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْواهُمْ در بسيارى از راز گفتن ايشان يعنى از قوم طعمه كه در شب مشورتها كردند در خلاص طعمه و گفته‌اند نجوى اسم متناجيانست يعنى هيچ نيكوئى در ان رازگويان نيست إِلَّا مَنْ أَمَرَ مگر آن‌كس كه بفرمايد بِصَدَقَةٍ به صدقه دادن أَوْ مَعْرُوفٍ يا امر كند بمعروف و آن چيزيست كه بشرع مستحسن باشد و گفته‌اند معروف اينجا قرض دادن است يا دستگيرى بيچارگان أَوْ إِصْلاحٍ بَيْنَ النَّاسِ يا فرمايد باصلاح ميان مردمان و رفع كدورت از دلهاى ايشان وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ و هر كه بكند ازينها كه مذكور شد ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ براى طلب خوشنودى خدا فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ پس زود باشد كه بدهيم او را أَجْراً عَظِيماً مزدى بزرگ .