قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٦٢
سورة اللّيل
91 / 10
و هر آئينه زيانكار شد هر كه باسفل السافلين برد آن را ( 10 )
91 / 11
دروغ شمردند قوم ثمود بسبب سركشى خود ( 11 )
91 / 12
وقتى كه برخاست بدبخت‌ترين آن قوم ( 12 )
91 / 13
پس گفت ايشان را پيغمبر خدا بگذاريد مادهء شترى را كه خدا آفريده است و متعرض مشويد آب خود را و او را ( 13 )
91 / 14
پس دروغ شمردند پيغامبر را پس بكشتند ناقه را پس عقوبت فرودآورد بر ايشان پروردگار ايشان بسبب معصيت ايشان پس هموار كرد خدا عقوبت بر سر ايشان ( 14 )
91 / 15
و خدا نمىترسد از پاداش اين عقوبت ( 15 )
[ سوره ليل ]
[ سوره ليل ]
بنام خداى بخشاينده مهربان
92 / 1
قسم بشب چون بپوشاند ( 1 )
92 / 2
و قسم بروز چون ظاهر شود ( 2 )
92 / 3
و قسم بذاتى كه آفريد نر و ماده را ( 3 )
92 / 4
كه هر آئينه سعى شما مختلف است ( 4 )
92 / 5
و اما هر كه عطا كرد و پرهيزگارى نمود ( 5 )
وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها و به درستى كه بىبهره ماند هر كه گم كرد نفس خود را بفسق و جهالت يا گم ساخت قدر و مرتبه او را به معصيت و ضلالت و ابن عباس رض روايت كرده است كه حضرت رسالت‌پناه صلى اللّه عليه و سلّم نزديك تلاوت اين آيت فرمودى كه اللّهم آت نفسى تقويها و زكيها انت خير من زكها و انت وليها و مولها و محققان برانند كه تزكيه نفس موجب تصفيه دلست هرگاه كه نفس از شوائب هوا مزكى شود فى الحال دل از لوث تعلق بما سوى مصفا گردد بيت
تا نفس مبرّا از مناهى نشود * دل آئينه نور الهى نشود
كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْواها تكذيب كردند قبيله ثمود بسبب طغيان خود مر صالح عليه السلام را إِذِ انْبَعَثَ أَشْقاها وقتى كه برخاست بدبخت‌ترين آن قبيله كه قذار بن سالف بود يا جمعى بعقر ناقه و قصد آن فَقالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ پس گفت مر ايشان را فرستاده خداى يعنى صالح على نبينا و عليه السلام ناقَةَ اللَّهِ وَ سُقْياها دست بداريد ناقه خداى را و گرد مگرديد مشرب او را يعنى آبى كه مىآشامد در نوبت خود تا عذاب بشما فرود نيايد فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوها پس تكذيب كردند صالح عليه السلام را در نزول عذاب پس پى كردند ناقه را فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ پس هلاكت بيكبارگى فرستاد بر ايشان پروردگار ايشان بِذَنْبِهِمْ فَسَوَّاها بسبب گناه ايشان پس يكسان كرد آن دمدمه را بر همه تا صغار و كبار ايشان بمردند وَ لا يَخافُ عُقْباها و نترسد خداى تعالى عاقبت هلاكت را يعنى همه را هلاك كرد و نترسيد از تبعه آن چه كس برو دست نيست * * * * و تبعات را برو راه نى
سورة اللّيل
سورة اللّيل
مكّيّة و هى احدى و عشرون آية
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ - وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشى سوگند به شب چون بپوشد عالم را به ظلمت خويش وَ النَّهارِ إِذا تَجَلَّى و سوگند بروز چون روشن شود و ظلمت شب را زائل گرداند وَ ما خَلَقَ الذَّكَرَ وَ الْأُنْثى و سوگند به كسى كه بيافريد نر و ماده را يعنى آدم ع و حوا عليه السلام را يا مذكّر و مؤنث از جميع حيوانات جواب قسم اينست إِنَّ سَعْيَكُمْ لَشَتَّى به درستى كه جزا سعى شما در كردارها هر آئينه پراگنده‌ست يعنى مختلف افتاده مناسب عمل بعضى را ثواب و كرامت و جمعى را عقاب و ملامت پس بيان اعمال مختلف و پاداش آن مىكند و مىفرمايد فَأَمَّا مَنْ أَعْطى پس اما هر كه بداد مال خود را در راه خداى وَ اتَّقى و پرهيز كرد از شرك و كبائر .