قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٦١
سورة الشّمس
90 / 17
بعد ازان باشد از آنان كه ايمان آوردند و به يكديگر وصيت كردند به شكيبائى و با به يكديگر وصيت كردند به شفقت بر خلق اللّه ( 17 )
90 / 18
اين جماعه ايشانند اهل نيك‌بختى ( 18 )
90 / 19
و آنان كه كافر شدند بآيات ما ايشانند اهل بدبختى ( 19 )
90 / 20
بر ايشان آتش گماشته شود از هر جهت گردآورده‌شده بر خلق اللّه ( 20 )
[ سوره شمس ]
[ سوره شمس ]
بنام خداى بخشاينده مهربان
91 / 1
قسم به آفتاب و روشنى او ( 1 )
91 / 2
و قسم به ماه چون از پى آفتاب درآيد ( 2 )
91 / 3
و قسم بروز چون نمايان كند آفتاب را ( 3 )
91 / 4
و قسم بشب چون بپوشاند آفتاب را ( 4 )
91 / 5
و قسم به آسمان و بذاتى كه ساخت او را ( 5 )
91 / 6
و قسم به زمين و بذاتى كه هموار كرد او را ( 6 )
91 / 7
و قسم بنفس آدمى و بذاتى كه درست اندام كرد او را ( 7 )
91 / 8
پس تعليم كرد به او گناه او را و تقوى او را ( 8 )
91 / 9
هر آئينه رستگار شد هر كه پاك ساخت نفس را ( 9 )
ثُمَّ كانَ پس باشد اين آزادكننده يا طعام‌دهنده مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا از آنان كه ايمان آورده‌اند چه قبول همه خيرات به شرط ايمان است وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ و وصيت كرده‌اند يكديگر را به شكيبائى بر طاعت و يا از معصيت و يا در نصرت دين الهى بر انواع مشقت وَ تَواصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ و وصيت نموده‌اند ببخشايش و مهربانى بر بندگان خداى أُولئِكَ أَصْحابُ الْمَيْمَنَةِ آن گروه مؤمنان صابر مهربان اصحاب دست راست‌اند كه از جانب يمين عرش به بهشت روند يا خداوند يمن و بركت‌اند وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِنا و آنان كه نگرويدند به نشانهاى ما يعنى بدلائل نصب كرده بر حق از كتاب و حجت هُمْ أَصْحابُ الْمَشْأَمَةِ ايشان اصحاب دست چپ‌اند كه ايشان را از جانب چپ عرش به دوزخ برند يا ايشان اهل شامت و نكبت‌اند عَلَيْهِمْ نارٌ مُؤْصَدَةٌ بر ايشان است در دوزخ آتش پوشيده يعنى سر آن دركه كه در آنجا معذب باشند بطبق بپوشند و مضبوط سازند كه نه روحى بدان درآيد و نه دودى از آن بيرون آيد
سورة الشّمس
سورة الشّمس
مكّيّة و هى خمس عشرة آية
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها سوگند به آفتاب و تابش وى چون بلند گردد و بموضع چاشت رسد وَ الْقَمَرِ إِذا تَلاها و به ماه چون از پى رود آفتاب را يعنى پس از ان غروب كند در ليلة الهلال يا طلوع او تالى غروب شمس باشد در ليلة البدر وَ النَّهارِ إِذا جَلَّاها و سوگند بروز چون روشن كند زمين را يا بزدايد زنگ و تيرگى شب را وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشاها و به شب چون بپوشاند آفاق را يا خورشيد را يعنى ضوء او را وَ السَّماءِ وَ ما بَناها و سوگند به آسمان و به كسى كه او را بنا كرده است وَ الْأَرْضِ وَ ما طَحاها و به زمين و به كسى كه او را گسترده است وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها و سوگند بنفس آدم عليه السلام و كسى كه تسويه اعضاى او فرموده است فَأَلْهَمَها پس الهام داده و اعلام نموده مر آن نفس را فُجُورَها دروغ و ناپاكى و بىباكى او وَ تَقْواها و پرهيزگارى و نيكوكارى و فرمانبردارى او را يعنى بيان كرده و روشن ساخته و تعليم داده جواب قسم چيست قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها به درستى كه رستگار شد هر كه پاك كرد نفس خود را از ادناس رذائل و يا نشو و نما داد او را بانواع و اجناس فضائل .