قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٣٨
سورة عبس
80 / 28
و انگور و سيب را ( 28 )
80 / 29
و زيتون را و درخت خرما را ( 29 )
80 / 30
و باغها را كه درختان بسيار دارد ( 30 )
80 / 31
و ميوه را و علف دواب را ( 31 )
80 / 32
براى منفعت شما و چهارپايان شما ( 32 )
80 / 33
پس وقتى كه بيايد آواز سخت ( 33 )
80 / 34
روزى كه بگريزد مرد از برادر خود ( 34 )
80 / 35
و از مادر خود و از پدر خود ( 35 )
80 / 36
و از زن خود و از فرزندان خود ( 36 )
80 / 37
هر مردى را از ايشان آن روز شغليست كه كفايت مىكندش ( 37 )
80 / 38
يك پاره رويها آن روز روشن باشند ( 38 )
80 / 39
خندان و شادمان باشند ( 39 )
80 / 40
و يك پاره رويها آن روز بران غبار باشد ( 40 )
80 / 41
غالب آيد به روى تاريكى ( 41 )
80 / 42
اين جماعه ايشانند كافران بدكاران ( 42 )
وَ عِنَباً وَ قَضْباً و تاك انگور و سيب وَ زَيْتُوناً وَ نَخْلًا و درخت زيتون و خرمانيان وَ حَدائِقَ غُلْباً و باغهاى ديواربسته بزرگ درخت يعنى اشجار او متكاثف و بسيار وَ فاكِهَةً وَ أَبًّا و ميوه‌هاى تر و ميوه‌هاى خشك يا چراگاه اين همه كرديم مَتاعاً لَكُمْ براى برخوردارى شما وَ لِأَنْعامِكُمْ و براى تمتع چهارپايان شما فَإِذا جاءَتِ الصَّاخَّةُ پس چون بيايد آواز كركننده يعنى صيحه كه هر كه بشنود كر گردد مراد نفخه ثانيه است جواب اذا آنكه ببيند اهوال و شدايد بسيار يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ روز كه بگريزد و مرد از برادر خود با وجود موانست و مهربانى وَ أُمِّهِ و از مادر خود با وجود كثرت حقوق كه او راست وَ أَبِيهِ و از پدر خود با وجود وفور شفقت و عاطفت كه ازو ديده وَ صاحِبَتِهِ و از زن خود با وجود آنكه مونس روزگار او بوده وَ بَنِيهِ و از فرزندان خود با خيال استظهار بديشان لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ مر هر مردى را از اهل قيامت يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ آن روزگارى است كه مشغول مىدارد او را از مهم ديگران و در باب مشغولى قيامت شيخ فريد الدين عطار قدس سره حكايتى منظوم دارد - نظم
كشتى آورد در دريا شكست * تخته زان جمله بر بالا نشست
گربه و مواشى بر ان تخته بماند * كارشان با يكديگر پخته بماند
نى ز گربه موش را روى گريز * نى ز موش آن گربه را چنگال تيز
هر دو شان از هول درياى عجب * در تحيّر بازمانده خشك‌لب
در قيامت نيز اين غوغا بود * يعنى آنجا نى تو و نى ما بود
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ رويها باشد آن روز تابان و درخشان از نور ايمان ضاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ خندان و فرحناك و شادمان بسبب نجات از نيران و وصول به روضه جنان وَ وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْها غَبَرَةٌ و رويها باشد آن روز پر از غبار و تيرگى از كفر و عناد و خيرگى تَرْهَقُها قَتَرَةٌ فروگيرد آن را تاريكى و سياهى از انكار و عصيان أُولئِكَ آن گروه كه روى سياه گرفته و گردآلود دارند هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ ايشانند ناگرويدگان و دروغ‌گويان و نابكاران و تبه‌كاران .