قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٣٧
سورة عبس
80 / 12
پس هر كه خواهد ياد كند قرآن را ( 12 )
80 / 13
هر آئينه قرآن ثبت است در نامهاى گرامى ( 13 )
80 / 14
بلندقدر پاك كرده شده ( 14 )
80 / 15
بدست نويسندگان ( 15 )
80 / 16
بزرگ‌منش نيكوكردار ( 16 )
80 / 17
لعنت كرده شده آدمى را چه بلا ناسپاس است خدا ( 17 )
80 / 18
از چه چيز آفريدش ( 18 )
80 / 19
از نطفهء منى آفريدش پس اندازه معين كردش ( 19 )
80 / 20
بازره برآمد آسان نمودش ( 20 )
80 / 21
باز بميراندش پس در گور كردش ( 21 )
80 / 22
باز وقتى كه خواست زنده ساختش ( 22 )
80 / 23
نى نى به عمل نياورد آنچه فرمودش ( 23 )
80 / 24
پس بايد كه درنگرد آدمى بسوى طعام خود ( 24 )
80 / 25
بسوى آنكه ما ريختيم آب را ريختنى ( 25 )
80 / 26
بازشكافتيم زمين را شكافتنى ( 26 )
80 / 27
پس رويانيديم دران دانه را ( 27 )
فَمَنْ شاءَ ذَكَرَهُ پس هر كه خواهد ياد كند آن را و بدان متعظ گردد و اين آيتها ثبت كرده شده است فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ در صحيفه‌هاى گرامى كرده شده نزد خداى مَرْفُوعَةٍ برداشته شده و بلند قدر مُطَهَّرَةٍ پاكيزه از همه عيبها بِأَيْدِي سَفَرَةٍ در دست نويسندگان يعنى فرشتگان كه از لوح محفوظ انتساخ كنند كِرامٍ بزرگان نزديك خدايا كريمان و مهربانان كه بر مؤمنان استغفار مىكنند مر ايشان را بَرَرَةٍ نيكان قُتِلَ الْإِنْسانُ لعنت كرده باد انسان يعنى كافر و قول بعض آنست كه مراد عتبة بن ابى لهب است كه اوّل داماد پيغمبر بود و به آخر دختر آن حضرت ص را طلاق داد و گفت كفرت برب النجم اذ هوا و حضرت رسالت‌پناه صلى اللّه عليه و سلّم او را نفرين كرد كه اللّهم سلّط عليه كلبا من كلابك و اندك وقتى نگذشت كه شير سر او را بركند درين باب حسّان بن ثابت رض قصيده دارد القصه حق سبحانه او را لعنت كرده مىفرمايد ما أَكْفَرَهُ چه كافرترين خلق است هيچ نمىانديشد كه خداى تعالى مِنْ أَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُ از چه چيز بيافريد او را - مِنْ نُطْفَةٍ از مقدار آب منى خَلَقَهُ بيافريد او را فَقَدَّرَهُ پس اندازه او پديد كرد از اعضا و اشكال و هيئات در بطن مادر ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ پس راه بيرون آمدن آسان كرد او را تا متولد شد و نشو و نما يافت تا برسيد باجل ثُمَّ أَماتَهُ پس بميرانيد او را بوقت انتهاى عمر او فَأَقْبَرَهُ پس به خاك درآورد او را تا همچون مردار بر سر راهها نيفگنند ثُمَّ إِذا شاءَ أَنْشَرَهُ پس چون خواهد خداى زنده گرداند او را در وقت نشور همه بازبسته به مشيّت اوست كَلَّا لَمَّا يَقْضِ ما أَمَرَهُ حقا كه نگزارد انسان و ادا نكرد آنچه خداى فرمود او را يعنى كافر بعهد ميثاق وفا ننمود و امر ايمان و طاعت را گردن ننهاد و گفته‌اند مراد همه آدميانند چه هرگز هيچ آدمى از اداى حقوق اوامر الهى كما ينبغى برون نيامده و نتواند قطعه
بنده همان به كه ز تقصير خويش * عذر بدرگاه خدا آورد
ورنه سزاوار خداونديش * كس نتواند كه بجا آورد
فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسانُ إِلى طَعامِهِ پس بايد كه نظر كند انسان به خوردنى خويش به چشم عبرت بيند كه بچه وجه احداث كرده مىشود أَنَّا صَبَبْنَا الْماءَ صَبًّا به درستى كه ما ريختيم آب را از ابر ريختنى ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا پس بشگافتيم زمين را شكافتنى فَأَنْبَتْنا فِيها حَبًّا پس برويانيديم در زمين دانه كه قوت توان كرد چون حنطه و شعير و امثال آن .