قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٦٣

سورة التغابن

64 / 7

پنداشتند كافران كه برانگيخته نخواهند شد بگو آرى قسم پروردگار من البته برانگيخته شويد باز خبر داده شود شما را به آنچه مىكرديد و اين بر خدا آسان است ( 7 )

64 / 8

پس ايمان آريد به خدا و رسول او و به نورى كه فروفرستاده‌ايم و خدا به آنچه مىكنيد خبردارست خبر داده شود شما را ( 8 )

64 / 9

روز كه بهم آرد شما را در روز قيامت آن روز روز ظهور غبن بعضى به نسبت بعضى باشد و هر كه ايمان آرد به خدا و بكند كار شايسته دور كند ازو جرمهاى او را و درآردش به بوستانها مىرود زير آن جويها جاويدان آنجا هميشه اينست فيروزى بزرگ ( 9 )

زَعَمَ الَّذِينَ كَفَرُوا گمان بردند آنان كه كافر شدند أَنْ لَنْ يُبْعَثُوا آنكه برانگيخته نخواهند شد قُلْ بَلى بگو اى محمد آرى برانگيخته خواهيد شد وَ رَبِّي لَتُبْعَثُنَّ سوگند به پروردگار من كه هرآئينه شما مبعوث گرديد در قيامت ثُمَّ لَتُنَبَّؤُنَّ پس خبر داده شويد بِما عَمِلْتُمْ و به‌آنچه كرده‌ايد در دنيا و اخبار به محاسبه و بمجازات باشد وَ ذلِكَ و اين برانگيختن و جزا دادن عَلَى اللَّهِ بر خداى يَسِيرٌ سهل و آسان است فَآمِنُوا بِاللَّهِ پس ايمان آريد و بگرويد به خداى وَ رَسُولِهِ و بفرستاده او محمد ص وَ النُّورِ الَّذِي أَنْزَلْنا و به آن روشنائى كه فرستاديم بر محمد ص مراد قرآن است و آن را نور گفت كه ظاهر است در اعجاز بنفس خود و مظهر حقايق احكام حلال و حرام است وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ و خداى تعالى به‌آنچه شما مىكنيد از اقرار و انكار خَبِيرٌ داناست يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ ياد كنيد روزى را كه جمع كند خداى تعالى شما را لِيَوْمِ الْجَمْعِ براى آنچه در روز جمع است از حساب و جزا و قيامت را روز جمع گفت كه در ان روز اولين و آخرين از آدميان مجتمع باشند يا انبياء و امم يا ظالم و مظلوم يا اهل هدى و ضلالت يا بهشتى و دوزخى و اشهر آن است كه ملائكه و جن و انس ذلِكَ آن روز يَوْمُ التَّغابُنِ روز زيان شدن است يعنى چون مؤمن مقام كافر را در بهشت بميراث گيرد و كافر را در دوزخ بمقام مؤمن درآرند غبن ظاهر شود كفّار دانند كه زيان‌كارند و گفته‌اند كافر غبن خود را بيند به ترك ايمان و مؤمن زيان خود را دريابد بتقصير در احسان يا روز زيان جستن است كه هر كس سود خود را طلبد و زيان ديگرى وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ و هر كه بگرود به خداى تعالى وَ يَعْمَلْ صالِحاً و بكند كارهاى شايسته يُكَفِّرْ بپوشد خداى عَنْهُ سَيِّئاتِهِ از روى بديهاى وى را يعنى عفو نمايد وَ يُدْخِلْهُ و درآورد او را جَنَّاتٍ تَجْرِي به بوستانها كه مىرود مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ از زير قصور يا اشجار آن جويها خالِدِينَ فِيها در حالتى كه جاويد باشند در ان أَبَداً هميشه تاكيد است در خلود ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ آن عفو گناه و درآوردن به بهشت رستگارى بزرگ است .