قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٤٨

سورة الممتحنة

60 / 10

اى مسلمانان چون بيايند پيش شما زنان مسلمانان هجرت كرده پس امتحان كنيد ايشان را خدا داناتر است بايمان ايشان پس اگر مسلمان دانيد ايشان را بازنفرستيد ايشان را بسوى كافران نه اين زنان حلال‌اند كافران را و نه آن كافران حلال‌اند اين زنان را و بدهيد به شوهران آنچه خرج كردند و نيست گناه بر شما كه نكاح كنيد با ايشان چون بدهيد ايشان را مهر ايشان و نگاه مداريد دست‌آويز زنان نامسلمان را و طلب كنيد آنچه شما خرج كرديد و بايد كه مشركان طلب كنند آنچه خرج كردند اينست حكم خدا فيصل مىكند ميان شما و خدا دانا با حكمت است ( 10 )

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اى گروه گرويدگان إِذا جاءَكُمُ الْمُؤْمِناتُ چون بيايند بشما زنان گرويده مُهاجِراتٍ هجرت‌كننده از دار كفر بدار ايمان فَامْتَحِنُوهُنَّ پس بيازمائيد ايشان را بدانكه سوگند دهيد كه بيرون آمدن ايشان از دشمنى شوهر نبوده و دوستى ديگرى هم سبب آمدن نشده و به هيچ غرض از اغراض دنيوى وابسته نيستند بلكه خاص براى خدا و رسول ص و تديّن بدين اسلام آمده‌اند اللَّهُ أَعْلَمُ خدا داناتر است بِإِيمانِهِنَّ بگرويدن ايشان كه مطلع است بر سرائر و ضمائر امّا چون حكم شرع بر ظاهر است ايشان را سوگند دهيد فَإِنْ عَلِمْتُمُوهُنَّ مُؤْمِناتٍ پس اگر دانستيد ايشان را به غلبه ظن كه مؤمنه‌اند فَلا تَرْجِعُوهُنَّ پس بازمگردانيد ايشان را إِلَى الْكُفَّارِ بسوى شوهران ناگرديده ايشان لا هُنَّ نه ايشان يعنى اين زنان حِلٌّ لَهُمْ حلال‌اند مر آن كافران را وَ لا هُمْ و نه آن كافران يَحِلُّونَ لَهُنَّ حلال مىشوند مر اين زنان را چه تباين دارين جدائى افگنده است ميان ايشان وَ آتُوهُمْ و بدهيد شوهران ايشان را ما أَنْفَقُوا از آنچه خرج آن زن كرده باشند از كابين پس حضرت پيغمبر صلى اللّه عليه و سلّم سبيعه را سوگند داد و آنچه مسافر از مهر به دو داده بود گرفته بازگشت و آيت آمد وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ و هيچ بزه دائمى نيست بر شما أَنْ تَنْكِحُوهُنَّ آنكه بخواهيد اين زنان مهاجره را إِذا آتَيْتُمُوهُنَّ چون بدهيد ايشان را أُجُورَهُنَّ مزدها يعنى مهرهاى ايشان پس فاروق رضى اللّه عنه او را بخواست و ديگر آيت آمد كه وَ لا تُمْسِكُوا و چنگ درمزنيد بِعِصَمِ الْكَوافِرِ بعصمتها يعنى عقدهاى زنان كافره يعنى نكاح ايشان را باقى مگذاريد بلكه طلاق بدهيد اگر ايمان نيارند پس اصحاب هر زن كافره كه در نكاح داشتند طلاق دادند و حكم شد كه وَ سْئَلُوا و بخواهيد از آن‌كس كه آن زن را بخواهد از كافران ما أَنْفَقْتُمْ آنچه خرج كرده‌ايد از مهر برو وَ لْيَسْئَلُوا بايد كه بخواهند كافران از شما ما أَنْفَقُوا آنچه خرج كرده‌اند مهور ازواج مهاجرات خود يعنى عصمت زوجيت منقطع شد ميان مؤمن و كافره و ميان كافر و مؤمنه پس هر يك بايد كه رد كنند مهرى را كه به صاحب خود داده‌اند ذلِكُمْ آنچه ذكر كرده شد حُكْمُ اللَّهِ فرمان خداى است يَحْكُمُ حكم مىكند خداى به آن - بَيْنَكُمْ ميان شما وَ اللَّهُ عَلِيمٌ و خدا دانا است بمصالح شما حَكِيمٌ حكم‌كننده به‌آنچه محض حكمت است بعد از نزول آيت مؤمنان اداى مهور مهاجرات كردند با زواج ايشان و كفار از اداى مهر مرتدات ابا نمودند آيت آمد .