قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٠٢

سورة الرّحمن

55 / 30

پس كدام يك را از نعمتهاى پروردگار خويش دروغ مىشمريد ( 30 )

55 / 31

از همه فارغ شده بشما متوجه شويم اى جن و انس ( 31 )

55 / 32

پس كدام يك را از نعمتهاى پروردگار خويش دروغ مىشمريد ( 32 )

55 / 33

اى قوم جن و انس اگر مىتوانيد كه بيرون رويد از كنارهاى آسمان و زمين پس بيرون رويد نخواهيد رفت مگر بقوتى ( 33 )

55 / 34

پس كدام يك را از نعمتهاى پروردگار خويش دروغ مىشمريد ( 34 )

55 / 35

فرستاده خواهد شد بر شما شعله از آتش و دود نيز پس مقابله نتوانيد كرد ( 35 )

فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما پس بكدام از نعمتهاى پروردگار خود از قبول توبه و اجابت دعا و آمرزش گناه تُكَذِّبانِ انكار مىكنيد ابن عينيه رح فرمود كه سراسر روزگار نزديك خداى دو روزست يك روز مدّت دنيا و شان او درين يك روز امرست و نهى و عطا و منع و خلق و رزق و اماتت و احياء و اعزاز و اذلال دوم روز مدّت آخرت و شان آن روز حساب است و عقاب و جز او سؤال و معاقبت و مثابات و نزد محققان يوم بمعنى آن است و آن جز وى از اقل زمان است و در بحر الحقائق آورده كه مراد تجلى حق در هر آنى بر حسب متجلى و مناسب استعداد او تجليات را نهايت نيست رباعى

كل يوم هو فى شان چه شان است چه شان * يعنى اوصاف كمال تو ندارد پايان

جلوه حسن ترا غايت و پايانى نيست * هر زمان جلوه ديگر شود از پرده عيان

سَنَفْرُغُ لَكُمْ زود باشد كه حساب كنيم ما شما را فراغ اينجا بمعنى قصد محاسبه و مجازات است نه فراغى كه بعد از شغل باشد اين كلام بر سبيل تهديدست و وعيد چنانچه كسى مثلا كسى را مىگويد باش تا با تو پردازم و حال آنكه گوينده هيچ كار نمىكند مراد تخويف سامع است اينجا نيز از روى وعيد مىگويد كه قصد حساب شما خواهيم كرد أَيُّهَ الثَّقَلانِ اى دو گروه بزرگ يعنى انس و جن و عرب آنچه بزرگ قدر و قيمت بود آن را ثقل گويند كه انى تارك فيكم الثقلين و گفته‌اند ثقل گران‌بار است و جن و انس تكليف گران‌باراند يا ببار گناه گران درمانده‌اند فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما پس بكدام از نعمتهاى آفريدگار شما كه تهديد است به حساب تا از اعمال بد منزجر شويد و تعريف بخطاب تا بكرم بىحد اميدوار باشيد تُكَذِّبانِ تكذيب مىكنيد يا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ اى گروه پريان و آدميان إِنِ اسْتَطَعْتُمْ اگر توانيد أَنْ تَنْفُذُوا آنكه بيرون رويد مِنْ أَقْطارِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ از كنارهاى آسمان و زمين و بگريزيد از قضاى من يا از نزول مرگ فَانْفُذُوا پس بيرون رويد و فرار نمائيد لا تَنْفُذُونَ بيرون نمىتوانيد شد إِلَّا بِسُلْطانٍ مگر بقهر و تسلّط و غلبه و شما را اين قوّت نيست بلكه هرجا كه رويد مرگ ملازم شماست و از وقوع آن چاره نداريد و گفته‌اند روز قيامت ملائكه گرداگرد اهل محشر صف كشند و منادى ندا كند كه اى آدميان و پريان اين عرصه محشرست اگر توانيد بيرون رويد اما نمىتوانيد رفت مگر به حجت و برهان و شما را نه اين است نه آن فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما پس بكدام از نعمتهاى آفريدگار شما كه اخبار كرد كه شما عاجزيد در دنيا و فرومانده در آخرت تا دانيد كه در هر دو سرا جز او يار و مددگار نيست و روى توجه بدرگاه او آريد تُكَذِّبانِ جحود مىورزيد يُرْسَلُ فرستاده شود عَلَيْكُما بر هر كه عاصى و مشرك باشد از شما شُواظٌ زبانه خالص مِنْ نارٍ از آتش وَ نُحاسٌ و دودى سياه يعنى يك نوبت زمانه آتش فرستند و يك كرّت دود و گويند نحاس روى گداخته است كه بر سرهاى ايشان فروريزند فَلا تَنْتَصِرانِ پس نصرت نتوانيد كرد مر يكديگر را و منع نتوانيد كرد عذاب را از هم‌ديگر .