قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٨٤
سورة الشورى
42 / 12
او راست كليدها آسمانها و زمين گشاده مىكند روزى را براى هر كه خواهد و تنگ مىكند براى هر كه خواهد هر آئينه او بهر چيز دانا است ( 12 )
42 / 13
مقرر كرد براى شما از آئين آنچه امر كرده بود به اقامت آن نوح را و آنچه وحى فرستاديم بسوى تو و آنچه امر كرديم به اقامت آن ابراهيم و موسى و عيسى را به اين مضمون كه قائم كنيد دين را و متفرق مشويد دران دشوار آمد بر مشركان آنچه مىخوانى ايشان را به آن خدا برمىگزيند بسوى خود هركرا خواهد و راه مىنمايد بسوى خود هر كرا رجوع مىكند ( 13 )
42 / 14
و پراگنده نشدند امتها مگر بعد از آنكه آمد بديشان دانش پراگنده شدند از روى حسد در ميان خود و اگر نبودى سخنى كه سابقا صادر شد از پروردگار تو مهلت داده شود تا از زمانى معين
لَهُ مر او راست مَقالِيدُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ كليدهاى خزائن آسمان و زمين يعنى مفاتيح رزق چه خزينه آسمانها مطر است و گنجينه زمين نبات يَبْسُطُ الرِّزْقَ گشاده مىگرداند روزى را لِمَنْ يَشاءُ براى هركه مىخواهد به مقتضاى ارادت وَ يَقْدِرُ و تنگ مىسازد بر هر كه مىخواهد بر وفق مشيت إِنَّهُ به درستى كه او بِكُلِّ شَيْءٍ به همه چيزها از دقايق استحقاق قبض و بسط عَلِيمٌ دانا است شَرَعَ بيان كرد و هويدا ساخت و برگزيد خداى لَكُمْ براى شما مِنَ الدِّينِ از طاعت و عبادت و اصل توحيد ما وَصَّى بِهِ آنچه فرموده بود به آن چيز نُوحاً نوح بن ملك عليه السلام را وَ الَّذِي أَوْحَيْنا و آن چيزى كه وحى كرديم إِلَيْكَ به تو يعنى اصل مشتركى از دين كه ميان تو و نوح بوده وَ ما وَصَّيْنا بِهِ و آنچه وصيت كرده بوديم بدان إِبْراهِيمَ وَ مُوسى وَ عِيسى اين پيغمبران رض را از اصول دين أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ آنكه اقامت كنيد و به‌پاى داريد دين را كه ايمان است به‌آنچه تصديق آن واجب باشد و فرمانبردارى احكام خداى وَ لا تَتَفَرَّقُوا فِيهِ و متفرق مشويد در ان يعنى اختلاف مكنيد در آن اصل كه توحيد و طاعت است چه در فروع شرائع اختلاف باشد بحسب ازمنه و اوقات و مصالح عباد كَبُرَ بزرگ و گران و دشوار است عَلَى الْمُشْرِكِينَ بر شرك‌آرندگان ما تَدْعُوهُمْ آنچه تو مىخوانى ايشان را إِلَيْهِ بسوى آن از توحيد و نفى شرك اللَّهُ يَجْتَبِي إِلَيْهِ خداى مىكشد و جمع مىكند بسوى آنچه مىخوانى يا بدين درست و راست مَنْ يَشاءُ هرك را مىخواهد يا مىگزيند براى دوستى خود يا به جهت رسالت آن را كه اراده كند وَ يَهْدِي و راه نمايد بتوفيق و ارشاد إِلَيْهِ بدين حق مَنْ يُنِيبُ هر كه بازگردد به حق و روى آرد بسوى او يعنى هر كه از همه اعراض كند و او را خواهد حق سبحانه راه راست به دو نمايد بيت
نخست ار طالبى از جمله بگذر رو به دو آورد * كزان حضرت ندا آيد كه اى سرگشته راه اينك
وَ ما تَفَرَّقُوا و پراگنده نشده‌اند امم گذشته چون عاد و ثمود و اصحاب ايكه و جز آن يعنى جدا نگشتند از دين إِلَّا مگر مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْعِلْمُ از پس آنكه آمد بديشان دانش از اخبار پيغمبران يا از دين برنگشتند يهود و نصارى مگر بعد از آنكه دانستند پيغمبر را از آيات توريت و انجيل يا بعد از علم به‌آنكه تفرق ضلال محضست بَغْياً و اين گشتن از روى ستمكارى و جبارى بود كه واقع است بَيْنَهُمْ ميان ايشان يا براى طلب جاه و رياست يا بسبب حسدى كه بر پيغمبر صلى اللّه عليه و سلّم داشتند وَ لَوْ لا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ و اگرنه كلمه بودى كه پيشى گرفته است يعنى وعده مِنْ رَبِّكَ از پروردگار تو مهلت دادن ايشان إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى تا زمان نام‌برده آخر عمر است يا روز قيامت .