قرآن مجيد مترجم مع تفسير حسينى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٣٥

سورة الزّمر

39 / 32

پس كيست ستمكارتر از كسى كه دورغ بر بست بر خدا و دروغ داشت دين راست را چون بيامد به او آيا نيست در دوزخ جاى كافران ( 32 )

39 / 33

و آنكه آورد دين راست را و آنكه باور داشت آن را آن جماعه ايشانند متقيان ( 33 )

39 / 34

ايشان را است آنچه خواهند نزديك پروردگار ايشان اينست جزاى نيكوكاران ( 34 )

39 / 35

تا زايل كند خدا از ايشان بدترين آنچه كردند و بدهد ايشان را مزد ايشان بحسب نيكوترين آنچه مىكردند ( 35 )

39 / 36

آيا نيست خدا كارساز بندهء خود را و مىترسانند ترا به آنان كه عير خدااند و هر كرا گمراه كند خدا پس نيست او را هيچ راه نماينده ( 36 )

فَمَنْ أَظْلَمُ پس كيست ستمكارتر مِمَّنْ كَذَبَ عَلَى اللَّهِ از كسى كه دروغ گويد بر خداى تعالى و او را بزن و فرزند و شريك نسبت دهد وَ كَذَّبَ بِالصِّدْقِ و دروغ شمرد سخن راست را كه قرآن است إِذْ جاءَهُ چون بيايد بوى و گفته‌اند مراد ذى الصدق است يعنى محمد ص صلّى اللّه عليه و سلّم كه چون بوى آيد تكذيب كند أَ لَيْسَ آيا نيست يعنى هست فِي جَهَنَّمَ در دوزخ مَثْوىً لِلْكافِرِينَ منزل و مقام مر ناگرويدگان را وَ الَّذِي جاءَ بِالصِّدْقِ و آنكه آمد به سخن راست وَ صَدَّقَ بِهِ و آنكه راست شمرد آن را أُولئِكَ آن گروه هُمُ الْمُتَّقُونَ ايشانند پرهيزگاران و گويند جاء بالصدق آينده جبرئيل عليه السلام كه قرآن بياورد و مصدق محمد صلّى اللّه عليه و سلّم كه تصديق نمود و بقبول تلقى فرمود و گويند كه جاى پيغمبر است صلّى اللّه عليه و سلّم و مصدق ابو بكر رضى اللّه عنه در تبيان از مجاهد نقل مىكند مصدق حضرت على است كرم اللّه وجهه و گفته‌اند همه مؤمنان مصدق‌اند لَهُمْ مر ايشان راست ما يَشاؤُنَ آنچه خواهند و تمنّا كنند از نعمت و كرامت عِنْدَ رَبِّهِمْ نزديك پروردگار ايشان ذلِكَ آن است جَزاءُ الْمُحْسِنِينَ پاداش نيكوكاران يعنى اهل تصديق و حق تعالى ايشان را پاداش مىدهد لِيُكَفِّرَ اللَّهُ تا محو كند و بپوشد خداى عَنْهُمْ از ايشان أَسْوَأَ الَّذِي عَمِلُوا بدترين آنچه كرده باشند ذكر أسوأ از براى مبالغه است يعنى هرگاه اسوأ آن را مىپوشد غير آن بطريق اولى وَ يَجْزِيَهُمْ و پاداش دهد ايشان را أَجْرَهُمْ مزد ايشان بِأَحْسَنِ الَّذِي كانُوا يَعْمَلُونَ به نيكوترين آنچه بودند كه عمل مىكردند كه آن ايمان است و گفته‌اند احسن اعمال ايشان را جز زياده دهند و مزد باقى عملهاى ايشان را بدستور عطا فرمايند أَ لَيْسَ اللَّهُ بِكافٍ آيا نيست خداى تعالى كفايت‌كننده عَبْدَهُ بنده خود را يعنى محمد ص را معنى آنست كه كفايت خواهد كرد شر دشمنان را از وى و نصرت خواهد داد وى را بر مشركان و غالب خواهد ساخت دين وى را بر همه اديان آورده‌اند كه چون حضرت رسالت‌پناه صلّى اللّه عليه و سلّم معايب الهيه باطله كافران بيان مىكرد و ايشان گفتند يا محمد ص چنين مگوى مبادا كه خدايان ما ترا رنج رسانند و حال تو به تباهى انجامد حق سبحانه فرمود كه وَ يُخَوِّفُونَكَ و مىترسانند ترا مشركان بِالَّذِينَ به آنان كه مىپرستند مِنْ دُونِهِ بجز خداى تعالى وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ و هرك را گمراه سازد خداى تا تخويف كند كسى را به‌آنچه جمادى است لا يضر و لا ينفع فَما لَهُ پس نيست آن گمراه را مِنْ هادٍ هيچ راهنماينده كه او را راه نمايد .