ميزگرد تقريب بين مذاهب اسلامى در قاهره - مصر ( فارسى ) — الصفحة ١٥

شبهه‌هاى موجود :

را متهم به شرك ! مىنمايد .

5 . هر طرف ديگرى را به نفاق و توطئه‌گرى متهم مىكند .

6 . اين گمان كه پذيرش گفت‌وگو ( با ديگران ) برخاسته از شك در مذهب يا پذيرش ضمنى يا تلويحى ديدگاه ديگران است .

7 . تقريب مذاهب با هدف يكسان‌سازى و تحميل يك مذهب بر ديگرى است و چون اين امر ، باطل است ، فراخواندن به تقريب نيز باطل و غيرقابل قبول است .

8 . تقريب ميان مذاهب ، انتقال پيروان يك مذهب به مذهب ديگر را آسان مىكند و موجب به‌هم خوردن تعادل در پيروان مذاهب مىگردد .

9 . اين گمان كه تقريب ، پوششى براى نفوذ در مذاهب ديگر و تبليغ آموزه‌هاى مغاير و ايجاد ترديد در آنهاست .

10 . اين گمان كه « تقريب » حركتى سياسى است ، و ربطى به دين ندارد !

من خداوند متعال را گواه مىگيرم كه هيچ كدام از اين شبهه‌ها ، وارد نيست و از مرحله شبهه و گمان ، فراتر نمىروند هر چند با اين كه گروهى اقدام به بررسى و مطالعه اين شبهات و كشف بىپايگى آنها نمايند ، مخالفتى ندارم ، ولى در اين‌جا لازم مىدانم كه به حقايق زير ، اشاره‌اى كنم :

يكم : وقتى مىبينيم كه قرآن كريم به مسئله گفت‌وگو حتى با مشركان و اهل كتاب اهتمام مىورزد ، چگونه مىتوان تصور كرد كه تفاهم ميان مسلمانان را منع كرده باشد ؟