غنا ، موسيقى ( عربي - فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٥

4 . إعلام الأحبّاء / سيد محمد هادي ابن سيد محمد ميرلوحي ( م 1113 )

گفتيم كه عمل نكردن به آن طور حديثى واجب است ، وجهش آن است كه اگر كسى عمل به آن طور حديثى كند مىبايد كه مخالفت كند با قرآن و همچنين مىبايد كه مخالفت كند با طريقهء اهل البيت عليهم السلام و نيز مىبايد كه مخالفت كند با مذهب علماى شيعه رحمة الله عليهم اجمعين و ديگر دلايل در اين باب هست و بعد از اين بعضى از آن دلايل مذكور خواهد شد ، إن شاء الله تعالى .

مطلب چهارم

بدانكه حديثى واقع شده است كه معصوم صلوات الله عليه فرمود ه كه :

المُقِرُّ بِالذَنْبِ كَمَنْ لا ذَنْبَ لَه . « 1 » يعنى : هر كه اقرار كند به گناه خود همچون كسى است كه گناه نكرده .

و تمام علماى شيعه اين حديث را بر اين وجه فهميده‌اند كه « هر كه در پيش خداى تعالى اقرار به گناه كارى خود كند همچون كسى است كه گناه ندارد » يعنى هر كه اعتراف به عصيان خود كند و توبه نمايد همچون كسى است كه گناه نكرده . پس اگر فرض كنيم كه مردى بگويد كه مال مردم بردن گاهى حلال است و گاهى حرام و آن صورتى كه مالِ مردم بردن در آن صورت حلال است آن است كه آن شخص كه مال مردم را مىبرد به صاحب مال بگويد كه « گناه كرده‌ام كه مال تو را برده‌ام و اين عمل بدى است كه از من سر زده » و دليل گويد كه در همچنين صورتى مالِ مردم بردن حلال است از جهت آنكه معصوم مىفرمايد كه : « المُقِرُّ بِالذَنْبِ كَمَنْ لا ذَنْبَ له » ، يعنى : هر كه اقرار كند به گناه

« 1 » الاختصاص ، ص 142 در اختصاص « المقرُّ بذنبه » آمده است .