اخلاق در قرآن ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٨

فصل چهاردهم : چهرهء ديگر ولايت و تأثير آن در تهذيب نفوس !

تو را دعوت كنندهء به سوى خدا به فرمان او قرار داديم ، و چراغى پرفروغ و روشنى بخش . » « 1 »

اين چراغ پرفروغ و خورشيد تابان هم مسير راه را روشن مىسازد تا انسان راه را از چاه باز يابد ، و شاهراه را از پرتگاه بشناسد و در آن سقوط نكند ؛

و هم اين نور الهى بطور ناخودآگاه در وجود انسانها اثر مىگذارد ، و نفوس را پرورش داده و به سوى تكامل مىبرد .

حديث معروف « هشام به حكم » كه براى مناظره با « عمرو بن عبيد » ( عالم علم كلام و عقائد اهل سنّت ) به بصره رفت ، و او را با بيان منطقى زيبايى به اعتراف به لزوم وجود امام در هر عصر و زمان وادار نمود ، گواه ديگرى بر اين معنى است .

او وارد مسجد بصره شد ؛ صفوف مردم كه اطراف عمرو بن عبيد را گرفته بودند شكاف و پيش رفت و رو به سوى او كرده و گفت : من مرد غريبى هستم سؤالى دارم اجازه مىفرمايى ؟

عمرو گفت : آرى !

هشام گفت : آيا چشم دارى ؟

عمرو گفت : فرزندم ! اين چه سؤالى است مىكنى ؟ و چيزى را كه با چشم خود مىبينى چگونه از آن پرسش مىكنى ؟ !

هشام گفت : سؤالات من از همين قبيل است ؛ اگر اجازه مىدهى ادامه دهم ؟

عمرو از روى غرور گفت : بپرس ، هر چند سؤالى احمقانه باشد !

سپس هشام سؤال خود را تكرار كرد .

هنگامى كه جواب مثبت از عمرو شنيد ، پرسيد : با چشمت چه مىكنى ؟

گفت : رنگها و انسانها را مىبينم .

سپس سؤال از دهان ، و گوش و بينى كرد و جوابهاى ساده‌اى از عمرو شنيد !

در پايان گفت : آيا قلب ( عقل ) هم دارى و با آن چه مىكنى ؟ !

گفت : تمام پيامهايى را كه از اين جوارح و اعضاى من مىرسد با آن تشخيص

( 1 ) . سورهء احزاب ، آيات 45 و 46 .