اخلاق در قرآن ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦٧

فصل سيزدهم : اسوه‌ها و الگوها

6 - وَالْمُؤمِنُونَ وَ المُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ اوْلِياءُ بَعْضٍ يَأْمُرُوْنَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ يُقيمُونَ الصَّلوةَ وَ يُؤتُونَ الزَّكاةَ وَ يُطيعُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ اولئِكَ سَيَرْحَمُهُمُ اللَّهُ انَّ اللَّهَ عَزيزٌ حَكيمٌ ( سورهء توبه ، آيهء 71 )

7 - اللَّهُ وَلِىُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ الَى النُّورِ وَ الَّذينَ كَفَرُوا اوْلِيائُهُمُ الطَّاغُوْتُ يُخْرِجُونَهُم مِنَ النُّورِ الَى الظُلُماتِ اولئِكَ اصْحابُ النَّارِ هُمْ فيها خالِدُونَ ( سورهء بقره ، آيهء 257 )

8 - يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اتَّقُواللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقينَ ( سورهء توبه ، آيهء 119 )

ترجمه :

1 - سرمشق خوبى در زندگى ابراهيم و كسانى كه با او بودند براى شما وجود داشت ، در آن هنگام كه به قوم ( مشرك ) خود گفتند ما از شما و آنچه غير از خدا مىپرستيد بيزاريم !

2 - ( آرى ) براى شما در زندگى آنها اسوهء حسنه ( و سرمشق نيكويى ) بود ، براى كسانى كه اميد به خدا و روز قيامت دارند ؛ و هر كس سر پيچى كند ( به خويشتن ضرر زده است ، زيرا ) خداوند بى نياز و شايستهء ستايش است .

3 - مسلماً براى شما در زندگى رسول خدا سرمشق نيكويى بود ، براى آنها كه اميد به رحمت خدا و روز رستاخيز دارند و خدا را بسيار ياد مىكنند .

4 - هيچ قومى را كه ايمان به خدا و روز رستاخيز دارند نمىيابى كه با دشمنان خدا و رسولش دوستى كنند ، هر چند پدران يا فرزندان يا برادران يا خويشاوندانشان باشند ؛ آنان كسانى هستند كه خدا ايمان را بر صفحهء دلهايشان نوشته ، و با روحى از ناحيهء خودش آنها را تقويت فرموده ، و آنها را در باغهايى از بهشت وارد مىكند كه نهرها از زير ( درختانش ) جارى است ، جاودانه در آن مىمانند ؛ خدا از آنها خشنود است و آنان ( نيز ) از خدا خشنودند ، آنها « حزب اللَّه » اند ، بدانيد « حزب الله » پيروز و رستگارند .

5 - اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ! با قومى كه خداوند آنان را مورد غضب قرار داده دوستى نكنيد !

6 - مردان و زنان با ايمان ولىّ ( و يار و ياور ) يكديگرند ؛ امر به معروف و نهى از منكر