اخلاق در قرآن ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٦

آفات الِلّسان ( خطرات زبان )

آفات الِلّسان ( خطرات زبان )

آفات الِلّسان ( خطرات زبان )

همان گونه كه در بالا اشاره شده به همان نسبت كه بركات زبان و آثار سازندهء آن زياد است ، آفات و گناهانى كه به وسيلهء آن انجام مىگيرد و آثار مخرّبى كه در فرد و جامعه دارد بسيار زياد مىباشد .

محقّق بزرگوار مرحوم « فيض كاشانى » در كتاب « المحجّة البيضاء » ، و « غزالى » در « احياء العلوم » بحث بسيار مشروحى تحت عنوان گناهان زبان ذكر كرده‌اند ، از جمله غزالى بيست نوع انحراف و آفت براى زبان شمرده ؛ به اين ترتيب :

1 - گفتگو كردن در امورى كه به انسان مربوط نيست ( و در سرنوشت او اثر مادّى و معنوى ندارد ) .

2 - بيهوده گويى و پرحرفى

3 - گفتگو در امور گناه آلود مانند وصف مجالس شراب و قمار و زنان آلوده

4 - جدال و مراء ( منظور از « جدال » جرّوبحث‌هايى است كه براى تحقير ديگران انجام مىشود ، و « مراء » به معنى بحثهايى است كه به عنوان اظهار فضل و برترى جويى است . )

5 - خصومت و نزاع و لجاج در كلام

6 - تكلّف در سخن گفتن و تصنّع در سجع و قافيه پردازى و مانند آن

7 - بد زبانى و دشنام

8 - لعن كسى كه مستحقّ لعن نيست

9 - غنا و اشعار ( منظور اشعارى است كه محتواى باطل دارد يا با آهنگ لهوى خوانده مىشود . )

10 - مزاح و شوخىهاى ركيك و زشت

11 - سخريّه و استهزاى ديگران

12 - فاش كردن اسرار مردم

13 - وعده‌هاى دروغين

14 - دروغ و خبرهاى خلاف گفتن