اخلاق در قرآن ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٧

چگونگى سير و سلوك در اين روش

سيزدهم ،

صَمْت است ، به معنى خاموشى و حفظ زبان از سخنان زائد و اكتفا به مقدار لازم .

چهاردهم ،

جوع و كم خوردن ، كه از شروط مهمّهء پيمودن اين راه است ولى نه تا آن حد كه باعث ضعف و ناتوانى گردد .

پانزدهم ،

خلوت است ، و آن عبارت است از كناره‌گيرى از اهل عصيان و طالبين دنيا و صاحبان عقول ناقصه ؛ و به هنگام عبادات و توجّه به اذكار ، دور از ازدحام و غوغا بودن .

شانزدهم ،

سَهَر و شب بيدارى ( مخصوصاً بيدارى در آخر شب ) ، كه در آيات و روايات اسلامى كراراً به آن اشاره شده است .

هفدهم ،

دوام طهارت ، يعنى هميشه با وضو بودن است كه نورانيّت خاصّى به باطن انسان مىدهد .

هيجدهم ،

تضرّع به درگاه خداوند ربّ العزّة است ، كه هر چه بيشتر بتواند اظهار خضوع در پيشگاه پروردگار كند .

نوزدهم ،

پرهيز از خواسته‌هاى نفس ( هر چند مباح باشد ) تا آنجا كه در توان دارد .

بيستم ،

رازدارى و كتمان سرّ ، كه از مهمترين شرايط است ، كه اساتيد اين رشته به آن اصرار مىورزيدند ، و آن اين كه اعمال و برنامه‌هاى خويش را در اين راه مكتوم دارد ( تا كوچكترين تظاهر و ريا در آن حاصل نشود ) و اگر مكاشفاتى از عوالم غيب براى او دست داد آن را نيز پنهان دارد و به اين و آن بازگو نكند ( تا گرفتار عجب و خودبينى نگردد ) .

بيست و يكم ،

داشتن مربّى و استاد است ، اعم از استاد عام كه در كارهاى مربوط به سير و سلوك با ارشاد او پيش مىرود و استاد خاص كه آن رسول خدا صلى الله عليه و آله و امامان معصوم عليهم السلام مىباشد .

البتّه بايد سالك توجه داشته باشد كه اين ، مرحلهء بسيار دقيق و باريكى است ؛ تا كسى را نيازمايد و از صلاحيّت علمى و دينى او آگاه نشود ، در ارشادات به او تكيه نكند كه گاه شياطين در لباس استاد درآيند و گرگان ملبّس به لباس چوپان شوند و سالك را از راه منحرف سازند .