گفتار معصومين ( ع ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٧

16 : شكر نعمت

تغيير مىكرد و حال او در نماز همچون حال بندهء ذليل در برابر پادشاه بزرگ بود .

اعضاى بدنش مىلرزيد و به گونه‌اى نماز مىخواند كه گويى آخرين نماز اوست و هرگز بعد از آن زنده نمىماند » .

شبى مشغول نماز بود ، يكى از پسرانش در كنارش به زمين افتاد و دستش شكست اهل خانه جيغ و فرياد كشيدند ، همسايه‌ها آمدند و شكسته بند آوردند ، آن كودك از شدت درد فرياد مىكشيد ، شكسته بند ، دست او را بست ، ولى امام سجّاد عليه السلام هيچ كدام از اين فريادها را نشنيد ، تا اينكه صبح آن شب متوجّه شد دست پسرش برگردنش آويزان است ، فرمود : چه شده ؟ ماجرا را به اطلاع آن حضرت رساندند .

در مورد ديگرى آن حضرت در حال سجدهء نماز بود ، آتش‌سوزى در خانه رخ داد ، حاضران فرياد مىزدند : «

يَابْنَ رَسولِ اللَّهِ النّارُ النّارُ

؛ اى پسر رسول خدا آتش ! آتش ! » .

آن حضرت سرش را بلند نكرد تا اينكه آتش خاموش گرديد . پس از سجده به آن حضرت گفته شده چه چيز تو را از آتش سوزى باز داشت ؟ فرمود : «

الْهَتْنى عَنْها النّارُ الْكُبْرى

؛ آتش عظيم دوزخ ، مرا از اين آتش سوزى سرگرم و غافل ساخت » . « 1 »

( 1 ) بحارالانوار ، ج 46 ، ص 80 .