گفتار معصومين ( ع ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٣

14 : نقد و نسيه و ايمان به غيب

در اين آيه « نفس » به صورت نكرهء در سياق نفى آمده و به معناى عموم است ، و همهء نفوس حتّى رسول خدا صلى الله عليه و آله و فرشتگان مقرّب را شامل مىگردد كه اين نعمتها ولذّات روحانى در فكرشان خطور نكرده . وقتى انسان اين وعده‌ها را مىبيند چشم‌پوشى از شهوات بر او آسان مىشود . پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در حديثى مىفرمايد :

« انَّ اللَّهَ يقولُ : اعْدَدَتُ لِعِبادِىَ الصّالحِينَ ما لا عَيْنٌ رَأَتْ ، ولا اذُنٌ سَمِعَتْ ، وَ لَا خَطَرَ عَلى قَلْبِ بَشَرٍ

؛ خداوند مىفرمايد : من براى بندگان صالحم نعمتهايى فراهم كرده‌ام كه هيچ چشمى نديده ، و هيچ گوشى نشنيده و بر فكر كسى نگذشته است » . « 1 »

علاوه بر اين ، انسان در دنيا هم نتيجه‌اش را مىبيند . در حديثى داريم كه اگر انسان چشمش به نامحرم بيفتد و چشم بپوشد ، خداوند ايمانى به او مىچشاند كه لذّت و نورانيّت آن را احساس مىكند .

( 1 ) تفسير نمونه ، ج 17 ، ص 149 .