گفتار معصومين ( ع ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٥

28 : ياد خدا بودن

قيامت مقامشان از همه برتر است ؟ » فرمود : «

الذاكِرون اللَّهَ كثيراً

؛ آنها كه خدارا بسيار ياد مىكنند » . ابو سعيد مىگويد : عرض كردم : «

يا رسول اللَّه و مِنَ الغازى في سَبيلِ اللَّه ؟

؛ آيا چنين كسانى حتى از جنگجويان راه خدا مقام بالاترى دارند ؟ » فرمود : «

لو ضَرَبَ بسَيفِهِ في الكُفّارِ وَالمُشْرِكينَ حتّى يَنْكَسِرَ وَيَخْتَضِبَ دَماً ، لكانَ الذّاكِرونَ اللَّهَ أفْضَلَ درَجةً مِنه

؛ اگر با شمشيرش آنقدر بر پيكر كفّار و مشركين بزند كه شمشيرش بشكند و با خون رنگين شود ، آنها كه بسيار ياد خدا مىكنند از او برترند » . « 1 »

چرا كه جهاد خالصانه نيز بدون ذكر كثير خداوند ممكن نيست .

رسول اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد : «

كُلّ أحَدٍ يَموتُ عطشاناً إلّاذاكِر اللَّه

؛ هر كسى هنگام مرگ تشنه جان مىدهد مگر كسى كه ذاكر خدا باشد » . « 2 »

امام صادق عليه السلام مىفرمايد : «

يَموتُ الُمؤمِنُ ، بِكُلِّ مِيْتَةٍ ، يَمُوتُ غَرَقاً ، وَيَمُوتُ بِالهَدْمِ ، ويُبْتَلى بِالسَّبْعِ ، وَيَمُوتُ بِالصّاعِقَةِ ، ولا يُصِيب ذاكِرَاللَّه

؛ شخص مؤمن ممكن است با هر مرگى بميرد ، غرق شود و يا دچار حيوان درنده شود و يا صاعقه او را فرا بگيرد ، امّا شخص ذاكر هرگز با اين گونه مرگها نمىميرد » . « 3 »

رسول خدا صلى الله عليه و آله مىفرمايد : زمانى كه حضرت موسى بن عمران با خداوند مناجات مىكرد عرض كرد : «

يا رَبّ أبَعيدٌ أنتَ مِنّى فأُنادِيكَ أم قَريبٌ فأُناجِيكَ ؟

؛ آيا از من دورى تا با صداى بلند تو را بخوانم يا نزديك هستى تا اينكه با تو نجوى كنم ؟ »

« فأوحى اللَّه جلّ جلاله : أنا جَلِيسُ مَنْ ذَكَرَنى

؛ خداوند مىفرمايد : من همنشين كسى هستم كه مرا ياد مىكند » . « 4 »

ياد خدا براى روح انسان غذاست و تنها با ياد خداست كه دلها آرام مىگيرد :

« « أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ » » . « 5 »

( 1 ) تفسير نمونه ، ج 17 ، ص 351 . ( 2 ) بحارالانوار ، ج 81 ، ص 240 ؛ ميزان الحكمه ، ج 3 ، ص 413 . ( 3 ) همان مدرك ، ج 93 ، ص 162 ؛ ميزان الحكمه ، ج 3 ، ص 414 . ( 4 ) همان مدرك ، ج 93 ، ص 153 ؛ ميزان الحكمه ، ج 3 ، ص 415 . ( 5 ) رعد ، آيهء 28 .